Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Studzienka w Ciemniaku
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.F-11.01
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°54′10,74″, φ: 49°13′51,71″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ku górze
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 2093
Wysokość względna [m] 300
Głębokość [m] 7
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 7
Długość [m]
w tym szacowane [m]
17
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Miętusia, Dolinka Mułowa, w niewielkim leju krasowym, około 30 m na zachód od szczytu Ciemniaka.
Opis drogi dojścia do otworu
Czerwonym szlakiem wiodącym na Ciemniak. Otwór znajduje się tuż przy ścieżce, po jej północnej stronie. Dojście i zwiedzanie bez trudności, boczne szczeliny niezwykle ciasne.
Opis jaskini

Otwór jest prawie okrągły (1,1x0,7 m). Prowadzi do studzienki o głębokości 3,2 m, z dna której odchodzą ku NE i SW dwa bardzo ciasne, kilkumetrowe, szczelinowe korytarzyki. Ze studzienki, przez małe okienko w jej SE ścianie, wiedzie również przejście (zacisk) do krótkiej szczeliny, równoległej do nich. W dnie korytarzyka biegnącego ku NE widać wykopaną w zawalisku 2,5-metrową studzienkę zakończoną zbyt wąską do przejścia szczeliną.

Jaskinia rozwinęła się w wapieniach triasu środkowego paraautochtonicznego fałdu Stołów (seria wierchowa), na szczelinie tektonicznej o biegu 236°/70° N. Dno studzienki tworzy gruz wapienny i gleba, południowo-zachodni korytarzyk zamknięty jest namuliskiem gliniastym, a korytarzyk północno-wschodni – zawaliskiem.

Jest wilgotno. Światło odbite sięga do końca. Wyczuwa się słaby przewiew z zawaliska. Rośliny kwiatowe występują przy otworze, a w głębi studzienki mchy i porosty.

Historia badań
Historia eksploracji

Jaskinia mogła być znana od dawna. Znaleziono w niej narzędzia, przy pomocy których zostało rozkopane zawalisko. Prawdopodobnie prace te przeprowadzili grotołazi zakopiańscy (wg informacji E. Winiarskiego głównie B. Noiszewski już w latach pięćdziesiątych tych i sześćdziesiątych kopał w tej okolicy). W literaturze brak wzmianek nie budzących wątpliwości co do identyfikacji obiektu. Być może występuje w spisie jaskiń W. Borowca i in. (1977, 1978) pod nr. 172 – bez nazwy.

Historia dokumentacji

W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ dokumentację studzienki sporządziła w dniu 14 lipca 1979 r. I. Luty przy współpracy T. Ostrowskiego, który sfotografował otwór. Pomiary wykonano busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą. Lokalizację otworu przeprowadzono metodą ciągu azymutalno-taśmowego. Podczas zwiedzania w 1995 r. I. Luty stwierdziła, że osypujący się do leja rumosz wapienny zamknął wejście do obu bocznych szczelin i wypełnił dolną część studzienki. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Borowiec, W. i in. 1977,1978 (dane morfometryczne pod nr. 172, być może dotyczą opisywanej jaskini); Gradziński, R. i in. 1985a (dane morfometryczne, lokalizacja bez nazwy); Jaskinie TPN 1996 (plan, przekrój i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie