Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Dziura w Krzesanicy I
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.F-11.02
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°54′27,00″, φ: 49°13′53,00″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ku górze
Pozostałe otwory 2 - ku W, 2095.5 m n.p.m.
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 2098
Wysokość względna [m] 310
Głębokość [m] 4
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 4
Długość [m]
w tym szacowane [m]
19
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Miętusia, Dolinka Mułowa, w górnej połaci północnej ściany Krzesanicy, w pobliżu Przełęczy Mułowej.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Czerwonym szlakiem idziemy około 50 m od Przełęczy Mułowej ku wschodowi. W miejscu, gdzie wychodzi on z łagodnego zakrętu, nad najbliższym ścieżki urwiskiem skręcamy na północ i tam, tuż nad przepaścią odnajdujemy otwór I (górny). Do otworu II docieramy przez jaskinię. Dojście i zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Owalny otwór I (1,2x0,8 m) prowadzi do płytkiej (3,7 m), łatwej studzienki. Schodzimy nią do szczelinowego, 15-metrowego korytarza o nierównym dnie. Ku zachodowi korytarz uchodzi w przepaść ściany Krzesanicy niewielkim otworem II. Tuż przed otworem widać w stropie prześwit do powierzchni, a wcześniej 2-metrowy kominek. Na wschód od studzienki, po kilku metrach korytarz zamyka zawalisko.

Dziura w Krzesanicy I rozwinęła się w wapieniach triasu środkowego paraautochtonicznego fałdu Stołów (seria wierchowa), na szczelinie o kierunku 70º. Namulisko tworzy glina i gruz wapienny.

Jaskinia jest wilgotna. Światło sięga prawie do końca. Najdalsza, wschodnia część korytarza pozostaje ciemna. Przy otworze, w szczelinach skały występuje uboga roślinność kwiatowa, a głębiej sięgają mchy i porosty. Faunę reprezentują owady i ślimaki.

Historia badań
Historia eksploracji

Nie zauważono śladów zwiedzania czy eksploracji, brak też wzmianek o istnieniu tego obiektu.

Historia dokumentacji

W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ dokumentację dziury sporządziła I. Luty przy współpracy T. Ostrowskiego w dniu 14 lipca 1979 r. Pomiary sytuacyjno-wysokościowe położenia otworu przeprowadzono metodą ciągu azymutalno-taśmowego. Wszystkie pomiary wykonano busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą. W 1994 r. stwierdzono zawalenie zachodniej części stropu. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Jaskinie TPN 1996 (plan, przekrój i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie