Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Ósemka
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.F-09.17
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°52′34,47″, φ: 49°14′04,00″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ENE
Pozostałe otwory 2 ku ENE, 1240 m n.p.m.
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1239
Wysokość względna [m] 4
Głębokość [m] 1
Przewyższenie [m] 2,80
Deniwelacja [m] 3,80
Długość [m]
w tym szacowane [m]
5
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Kościeliska, w lewym orograficznie zboczu Wąwozu Kraków, w jego środkowej części.
Opis drogi dojścia do otworu
Obiekt znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Z Hali Pisanej idziemy dnem Wąwozu Kraków do rozszerzenia zwanego Rynkiem. Mijamy żleb prowadzący w górę do jaskiń w rejonie Jaskini Zakosistej T.F-09.04 i udajemy się dalej dnem wąwozu w kierunku zamykających Rynek skał. Otwory jaskini Dwuotworowej Krakowskiej T.F-09.07 znajdują się na początku kolejnego zwężenia. Stąd pokonujemy trzymetrowy prożek. Za nim, a przed następnym – mniejszym, 35 m od Jaskini Dwuotworowej Krakowskiej, w skałce po prawej stronie, 4 i 5 m nad dnem znajdują się dwa, rozwinięte na szczelinie otwory Ósemki. Rozdzielone są one wąskim mostem skalnym. Dojście łatwe (trudności progów wąwozu nie przekraczają II), zwiedzanie wymaga pewnej wprawy (wspinanie).
Opis jaskini

Dolny otwór, położony nad trzymetrowym prożkiem, stanowi owalna szczelina pod okapem. Górny oddzielony jest od niego mostem skalnym i ma charakter szczeliny wysokiej na 2,5 m i szerokiej na 0,7 m. Całość groty ma charakter wznoszącej się, rozmytej na pęknięciu szczeliny występującej w obrębie wapieni malmo-nekomu autochtonicznej serii wierchowej. Namulisko skąpe, nieco rumoszu wapiennego, gleby i szczątków roślinnych. Grota wilgotna, światło sięga do końca. Roślinność spotyka się w całej grocie. Stanowią ją paprocie, mchy i porosty.

Historia badań
Historia eksploracji

Otwory groty widoczne są doskonale z dna wąwozu, przy którym są położone. Tak więc musiały być znane od dawna. Kiedy po raz pierwszy została spenetrowana - nie wiemy. Przez dłuższy czas - zapewne ze względu na charakter i rozmiary - nie była wzmiankowana. Po raz pierwszy wymienia ją Wójcik (1966a).

Historia dokumentacji

W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ dokumentację groty sporządził M. Burkacki przy współpracy R. M. Kardasia i Marii Lasoty w dniu 6 sierpnia 1977 r. Pomiary wykonano busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą. Zaktualizował R.M. Kardaś (2009 r.).
Plan opracował M. Burkacki.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Wójcik, Z. 1966a (wzmiankuje); Wójcik, Z. 1969a (dane morfometryczne i geologiczne, lokalizacja); Gradziński, R. i inni, 1985a (dane morfometryczne); Jaskinie TPN 1994
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Rafał M. Kardaś
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie