Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Dziura nad Nową Roztoką
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.G-22.01
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 20°03′36,23″, φ: 49°13′24,66″
Gmina Bukowina Tatrzańska (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu SE
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1420
Wysokość względna [m] 120
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 3
Deniwelacja [m] 3
Długość [m]
w tym szacowane [m]
6
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Tatry Wysokie, Dolina Roztoki, na lewym orograficznie zboczu Doliny Roztoki, w południowo wschodnim zboczu Wołoszyna.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Od Wodogrzmotów Mickiewicza idziemy zielono znakowanym szlakiem Doliną Roztoki. Szlak doprowadza nas do polany Nowa Roztoka. Na polanie, w miejscu, gdzie szlak skręca w lewo, aby przekroczyć potok, podchodzimy prosto w górę stromym, zalesionym zboczem do pasa skał. Pod skałami trawersujemy nieco w prawo i w dół do otworu. Otwór pomiędzy drzewami widoczny jest ze szlaku powyżej Polany Nowa Roztoka. Dojście uciążliwe, zwiedzanie łatwe.
Opis jaskini

Otwór ma około 5 m. szerokości i osiąga wysokość 4 m. Za otworem znajduje się wznoszący się korytarz o długości 6 m i szerokości początkowej 4,5 m zwężający się do szerokości 1,5 m, w połowie przecięty progiem o wysokości 1,8 m. Lewą część korytarza stanowi półka skalna wznosząca się nad spągiem około 1,5 m.

Dziura rozwinięta jest w granitoidach krystaliniku Tatr Wysokich, jej rzeźbę kształtują procesy erozji i wietrzenia mrozowego. Na spągu występują autochtoniczne kamienie i gruz skalny, a w otworze humus. Ściany są lite, w kilku miejscach zwietrzałe.

Dziura jest widna, światło dzienne dociera do końca korytarza. Jest wilgotna, w kilku miejscach ze stropu przesączają się pojedyncze krople wody. W zimie tworzą się tu liczne nacieki lodowe. Roślinność rozwija się w całej grocie, przy końcu obserwowano glony, porosty i mchy; bliżej otworu roślinność zieloną.

Historia badań
Historia eksploracji

Dziura mogła być znana od dawna. Jej otwór jest widoczny ze znakowanego szlaku wiodącego Doliną Roztoki. Mogą jej dotyczyć informacje z Kroniki Klubu Grotołazów (1952) o grotach granitowych w Wołoszynie i K. Kowalskiego (1953a) o występowaniu próżni skalnych o charakterze jaskiń.

Historia dokumentacji

Dziurę odnalazła i sporządziła jej dokumentację A. Gajewska 6 października 2000 r. Pomiary wykonano busolą Sisteco i taśmą parcianą. Zaktualizował K. Recielski (2009 r.).
Plan opracowała A. Gajewska.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Kronika 1952 (wzmianka); Kowalski, K. 1953a (wzmianka); Jaskinie TPN 2002 (plan i przekrój, opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Krzysztof Recielski
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie