Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Jaskinia Zawaliskowa w Szerokiem
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.F-10.09
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°53′39,85″, φ: 49°14′00,45″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ku górze
Pozostałe otwory 2 - ku NNW, 1840 m n.p.m.
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1845,60
Wysokość względna [m] 345
Głębokość [m] 9
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 9
Długość [m]
w tym szacowane [m]
23
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Kościeliska, w południowym stoku kotła Kamienne Zadnie, w jego górnej części, powyżej skałki zwanej Lodowiec.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Z Przełączki pod Chudą Turnią zielonym szlakiem idziemy około 400 m w kierunku Doliny Tomanowej (można także dojść tym szlakiem z Doliny Tomanowej). Po minięciu skałek powyżej i poniżej szlaku schodzimy w dół żlebikiem do widocznego z góry otworu, położonego na trawiastym żeberku ograniczającym żleb z lewej (or.) strony. Można też podejść od Jaskini Lodowej w Ciemniaku T.F-10.01 żlebem po prawej stronie skałek zwanych Lodowcem. Dojście i zwiedzanie łatwe.
Opis jaskini

Jaskinia ma dwa otwory: górny, stanowiący studnię o głębokości od 4,7 m (krawędź północna) do 2 m (krawędź południowa) o kształcie zdeformowanego pięciokąta o wymiarach 3,5x2 m oraz dolny, szczelinowy, o szerokości około 4 m i wysokości 0,9 m. Za otworem rozpościera się sala, której część stropu stanowi studnia górnego otworu. Na wprost otworu, nad 1,5-metrowym progiem w głąb skały biegnie ciasna szczelina zwężająca się po 3 m w stopniu uniemożliwiającym przejście. W prawo dno sali obniża się i po 5 m, obok dużego głazu rozpoczyna się korytarz o szerokości 0,8–1,2 m i wysokości 0,7 m. Po 3 m drogę na wprost zamyka zawalisko, natomiast w lewo 3 m korytarz doprowadza skośnie do niskiej, szerokiej zagruzowanej salki. W zawalisku w jej SE krańcu widać pomiędzy blokami prześwity do wstępnej części doprowadzającego korytarza.

Jaskinia rozwinęła się na płaszczyznach międzywarstwowych i pęknięciach tektonicznych w wapieniach neokomu wierchowej serii autochtonicznej (fałd Stołów?).

Namulisko stanowi gruby rumosz wapienny, przy otworze i we wstępnej sali z domieszką humusu.

Jaskinia jest sucha, przewiewu nie wyczuwa się. Światło sięga do około 8 m w głąb, do zakrętu.

Przy otworze rosną trawy, w głębi roślinność nie była badana, podobnie jak fauna.

Historia badań
Historia eksploracji

Jaskinia zapewne była znana od dawna, o czym świadczy widoczność otworu ze szlaku. W literaturze speleologicznej po raz pierwszy wymienia ją Wójcik (1966a), który badał jej namulisko.

Historia dokumentacji

W trakcie inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ materiały dokumentacyjne zebrał w dniu 21 sierpnia 1979 r. R. M. Kardaś przy współpracy A. Gruzy i H. Hercman. Pomiary wykonano busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracował R.M. Kardaś.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Wójcik, Z. 1966a (wymienia, podaje wysokość nad dnem kotła); Wójcik, Z. 1969a (lokalizacja na mapce geologicznej, dane morfometryczne, opis); TATRY POLSKIE 1984 (lokalizacja na mapie); Gradziński, R. i in. 1985a (dane morfometryczne); Jaskinie TPN, t.5, 1994 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Jerzy Grodzicki
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie