Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Jaskinia Dwuwylotowa
Inne nazwy
Nr inwentarzowy J.Wl-01.13
Region Wyżyna Śląsko-Krakowska
Współrzędne WGS84 λ: 18°47′21,00″, φ: 51°05′49,00″
Gmina Działoszyn (gm. miejsko-wiejska)
Powiat pajęczański
Województwo łódzkie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Rezerwat przyrody "Węże"
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu NNW
Pozostałe otwory 2 - ku SE, 218 m n.p.m.
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 218
Wysokość względna [m]
Głębokość [m]
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 0
Długość [m]
w tym szacowane [m]
8
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Wyżyna Wieluńska, Węże, Góra Zelce.
Opis drogi dojścia do otworu
Do jaskini dochodzimy idąc od osady Węże w kierunku północnym. Droga asfaltowa kończy się przy zabudowaniach osady, dalej prowadzi droga gruntowa. Po przejściu (od Wężów) około 300 m z prawej dołącza niebieski szlak turystyczny, idziemy jeszcze kilkadziesiąt metrów drogą, po czym skręcamy tak, jak prowadzi szlak, na drogę biegnącą w lewo (na zachód) i dalej idziemy za znakowaną ścieżką, przez łąkę, potem lasem, podchodzimy na wzniesienie Zelców, mijamy symboliczną kapliczkę i dochodzimy do drogi już na wierzchowinie. Szlak skręca w lewo, my kierujemy się na prawo i dochodzimy do niezalesionej wierzchowiny Góry Zelce z widocznym budyneczkiem w którym znajduje się wejście do jaskini Stalagmitowej. Od niego idziemy dokładnie w kierunku zachodnim. W odległości około 180 m na zalesionym zboczu znajduje się niewielka grzęda pod którą znajduje się Jaskinia Dwuwylotowa.
Opis jaskini

Jaskinia jest dwuotworowa, otwór SE jest ciasny, o szerokości 50 cm i wysokości 25 cm. Za nim dno opada stromo do 8 metrowego korytarza stanowiącego jaskinię. Korytarz jest niski, maksymalnie do 90 cm wysokości, szerokości do 3 m. Wybierano w nim żyłę naciekowego kalcytu, widoczną w ścianach NW i SE. Otwór drugi (NNE), który wyprowadza na poziome dno wyrobiska z gruzem wapiennym, ma szerokość 1,5 m i wysokość 40 cm.

Jaskinia ma genezę krasową, została jednak znacznie przekształcona przez górników wybierających kalcyt. Utworzyła się na fudze międzyławicowej, częściowo zapełnionej kalcytem naciekowym, w wapieniach uławiconych zawodziańskich górnej jury (środkowy oksford). Stropowa ławica wapienia jest mocno spękana i zwietrzała. Nacieki są zniszczone, w pozostałym ich fragmencie (żyle z białego, zrekrystalizowanego kalcytu) w ścianie SE dobrze widoczna jest laminacja. Pod stropem od strony E widoczna jest żyła krystalicznego, przezroczystego kalcytu 10 cm grubości. Namulisko jest skąpe, miejscami na dnie i w szczelinach występują rdzawe, ilasto-piaszczyste wypełnienia. Na dnie zalega gruz wapienny.

Jaskinia jest sucha, przewiewna. Światło sięga w pobliże otworów. W okolicach otworów zalega humus, liście, igły i szyszki sosnowe. W otworach na ścianach rosną mchy i porosty.

Wewnątrz w lipcu 2008 zaobserwowano motyle rusałka pawik (Inachis io).

Historia badań
Historia eksploracji
Jaskinia została odsłonięta i mocno zmieniona podczas eksploatacji kalcytu w latach 50-tych XX wieku.
Historia dokumentacji
Aktualną dokumentację wraz z pomiarami sporządzili w lipcu 2008 r. A. Górny i M. Szelerewicz.
Plan opracował M. Szelerewicz.
Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Szynkiewicz A. 1971 (wymienia bez podania nazwy, lokalizacja); Jaskinie Wyżyny Wieluńskiej 2010 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Kontny M. 1977 (w projekcie urządzenia rezerwatu Węże); Szynkiewicz A. 1995 ( krótki opis, lokalizacja na mapie).
Autorzy opracowania Mariusz Szelerewicz, Andrzej Górny
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2013
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie