Od Sokolicy idziemy w górę doliny drogą do miejsca gdzie skręca ona do Łaz, stąd idziemy w górę orograficznie lewym zboczem, aż do dużej grupy skał zwanych przez wspinaczy Gęsiarnią, z lewej ich strony z daleka widoczny jest obszerny otwór schroniska.

Stanowi je duża, skalna nisza o wysokości 5 m, szerokości 6 mi długości 3,5 metra. Dno jest lekko wznoszące się, pokryte namuliskiem, ściany strzaskane i zwietrzałe, osypujące się.
Schronisko o genezie krasowej powstało w wapieniach skalistych górnej jury (oksford), związane jest z pionowym pęknięciem o kierunkach N-S.
Brak nacieków. Osady namuliska wydają się być obfite, ilaste z gruzem wapiennym, na powierzchni humusowe, pokryte liśćami.
W całości znajduje się w zasięgu wpływów atmosferycznych. Całe jasne.
Na ścianach rosną mchy i porosty.

Schronisko znane od dawna i często odwiedzane, ze śladami po palonych ogniskach.

Pierwszy plan i opis opublikował K. Kowalski (1951). Aktualną dokumentację sporządził A. Górny (22.10.2009 r.). Pomiary wykonał A. Górny (22. 10.2009 r.).
Plan opracował A. Górny.

Kowalski K. 1951 (opis inwentarzowy poz.141, "Schronisko nad źródłem dolne" [14.IV.1946 r.], plan); Szelerewicz M., Górny A. 1986 (w pełnym wykazie jaskiń i schronisk Wyżyny Krakowsko-Wieluńskiej, poz.II.F.20); Jaskinie Wyżyny Olkuskiej 2010 (plan i opis inwentarzowy).