Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Jaskinia na Świniuszce
Inne nazwy
Nr inwentarzowy J.Cz.IV-02.01
Region Wyżyna Śląsko-Krakowska
Współrzędne WGS84 λ: 19°32′22,00″, φ: 50°24′28,00″
Gmina Klucze (gm. wiejska)
Powiat olkuski
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Prywatny
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu NW
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 441
Wysokość względna [m] 15
Głębokość [m] 37
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 37
Długość [m]
w tym szacowane [m]
124
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Wyżyna Częstochowska, Pasmo Smoleńsko-Niegowonickie, Rodaki, Góra Świniuszka, po wschodniej stronie drogi biegnącej z Ogrodzieńca do Kluczy
Opis drogi dojścia do otworu
Drogą Ogrodzieniec-Klucze, dojeżdżamy do pierwszego zjazdu (w prawo), do miejscowości Rodaki. Góra Świniuszka leży dokładnie naprzeciw tego zjazdu (w kierunku wschodnim). Od zjazdu idziemy przez las ścieżką w kierunku wschodnim do skałek schodzących do dna płytkiej dolinki i dalej na wprost po zboczu stromo w górę do górnej części skałek.
Opis jaskini

   Otwory leżą w płytkim zagłębieniu na zboczu nachylonym na NW. Ponad otworami znajduje się kilka lejów rozwiniętych nad jaskinią. Za otworem znajduje się krótki, stromy korytarzyk prowadzący do niewielkiej salki, w której dnie otwierają się dwie studnie łączące się na poziomie -13 m ciasnym korytarzykiem. Stąd dwie niezależne studnie osiągają poziom -28 i -37 m i dno jaskini.

    Cała jaskinia powstała na pionowej szczelinie pomiędzy blokami górnojurajskiego wapienia skalistego, który zaczął pękać i rozpadać się pod wpływem sił grawitacji. Szczelina ma przebieg NW-SE, a dzięki zaklinowanym na różnych poziomach głazom powstało w niej kilka pięter. Szata naciekowa zachowała się w postaci zniszczonych polew na ścianach szczeliny. W niektórych miejscach na stropie pojawiają niewielkie draperie kalcytowe a w niedostępnych szczelinach zachowały się drobne grzybki naciekowe. Namulisko jest dosyć skąpe, gliniasto-kamieniste. Niedostępne szczeliny często są wypełnione gliną jaskiniową. Namulisko na wszystkich piętrach jest mocno zaśmiecone.

    We wnętrzu jaskini panuje stały mikroklimat. Wyczuwa się wyraźny przewiew na głębokości około 29 m jak gdyby jaskinia miała jeszcze jakieś inne połączenie z powierzchnią. Do górnej salki (przed studniami) dociera nieco światła rozproszonego. Reszta jaskini jest całkiem ciemna.

    Jedynymi przedstawicielami flory w jaskini są pleśnie rozwijające się na szczątkach organicznych. Jest ona w zimie miejscem hibernacji dużej ilości nietoperzy należących do kilku gatunków. Oprócz nietoperzy w jaskini można zaobserwować dużą ilość nocnych motyli.
Historia badań
W 2003 r A. Polonius omawia genezę i morfologię jaskini.
Historia eksploracji
Jaskinia jest od dawna znana okolicznej ludności, o czym świadczą liczne śmieci. Pawełczyk podaje w 1996 r krótką relację z prób eksploracji jaskini.
Historia dokumentacji

W 1972 r. zinwentaryzował ją A. Górny do poziomu -28 m, a w 1981 r. M. Czepiel uzupełnił pomiary i wykonał plan. W 1986 r. plan i opis zamieszczają Szelerewicz i Górny pod numerem IV. B. 3. M.   Weryfikację danych przeprowadził w grudniu 1999 r. A. Polonius i J. Sznicer. Dane zaktualizował A. Polonius (2009).

Plan opracował Marian Czepiel.
Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Górny A. 1972; Szelerewicz M., Górny A. 1986; Pawełczyk M. 1996a; Jaskinie Wyżyny Częstochowskiej 2011c (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Polonius A. 2003.
Autorzy opracowania Adam Polonius
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2013
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie