Schronisko znajduje się w szczytowych skałkach Góry. W południowej, początkowej części wsi Trzebniów, obok ujęcia wody prowadzi na zachód polna droga. Po około 500 metrach droga ta skręca na północ okrążając Górę od zachodu, a po około 800 m wyprowadzając na szczyt wzgórza. Obszerny, prostokątny otwór schroniska o wymiarach 4,5 m szerokości i 1,5-1,8 m wysokości widoczny jest z daleka.

Prawa strona otworu kontynuuje się w górę szczeliną, na której rozbudowana jest południowa ściana schroniska. Po stromo opadającym spągu schodzimy nad krawędź 3,5 m studni, otwierającej się pod prawą ścianą. Jej dno zasłane jest rumoszem, a na wewnętrznej ścianie, około 1 m nad spągiem widoczna jest warstwa kalcytu o miąższości około 0,5 m.

Schronisko przedstawia się jako mniej więcej prostokątna komora o wymiarach 9x7 m i stromo opadającym z lewej strony ku studni skalnym spągu. Jest on w 2/3 szerokości podcięty prożkiem o wysokości 0,6-0,8 m. Z lewej strony, gdzie spąg dochodzi do mniej więcej poziomego stropu, w 1/3 długości komory i na jej końcu widnieją niedostępne okienka, wychodzące u podnóża północnej ściany skałki.

Południowa część schroniska rozwinęła się w wapieniach górnojurajskich na pęknięciu o biegu NW-SE. Przy końcu schroniska, w stropie szczeliny znajdują się formy wymyć, charakterystycznych dla strefy saturacji. Reszta schroniska rozwinęła się na szczelinie międzywarstwowej o upadzie ku SW, pod kątem około 30°. Z form naciekowych występują jedynie zwietrzałe grzybki w końcówce szczeliny.

Pomiędzy górnymi okienkami a wejściem panuje silny przewiew powietrza, skutkiem czego obiekt zimą wymarza. W okresie tym tworzą się w schronisku sporych rozmiarów nacieki lodowe – chłopki i stalaktyty.

Florę reprezentują w sąsiedztwie otworu mchy i porosty, a głębiej glony.

Fauny nie zaobserwowano.

Szczelina odkopana została przez szpatowców, prawdopodobnie krótko przed II Wojną Światową, którzy eksploatowali w niej warstwę kalcytu.

Pierwszy plan i opis podał M. Bąk w 1997 r., opisując obiekt pod nazwą „Schronisko Sopli Lodu”. Dokumentację opracował M. Czepiel na podstawie pomiarów własnych z dnia 12 lutego 2001 r. Dane zaktualizował J. Zygmunt (2009 r.).
Plan opracował M. Czepiel.

Bąk M. 1997 (plan, opis); Jaskinie Wyżyny Częstochowskiej 2011b (plan i opis inwentarzowy).

Czepiel M., Zygmunt J. 2001 (dokumentacja).