Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Romanowska Studnia (S-1.4 ex)
Inne nazwy Jaskinia Romanowska Studnia
Nr inwentarzowy S.I-03.04
Region Sudety
Współrzędne WGS84 λ: 16°43′53,53″, φ: 50°20′40,44″
Gmina Kłodzko (gm. wiejska)
Powiat kłodzki
Województwo dolnośląskie
Właściciel terenu Skarb Państwa
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ku górze
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 460
Wysokość względna [m] 70
Głębokość [m] 9
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 9
Długość [m]
w tym szacowane [m]
15
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Sudety Wschodnie, Romanowo, masyw Śnieżnika, Krowiarki, kamieniołom marmurów.
Opis drogi dojścia do otworu
Do kamieniołomu tego można dojść kierując się z mostu na Białej Lądeckiej w Trzebieszowicach, drogą biegnącą z Trzebieszowic przez Romanowo Górne do Waliszowa Nowego.
Opis jaskini
Otwór wejściowy był w kształcie owalu, o rozmiarach 1,2x0,6 m, prowadził do studzienki rozdwajającej się na głębokości 2 m. Zachodnie rozgałęzienie (o średnicy około 0,3 m) miało dno na głębokości 4,5 m, i pokryte było odłamkami skał. Stąd ciasny korytarzyk opadał pod kątem około 4° w kierunku północno-wschodnim (dalsza część była niedostępna). W miejscu rozgałęzienia, wschodnia część studni wejściowej przechodziła w stromy i niski korytarz, zapadający najpierw ku wschodowi, a po kilku metrach ku północnemu wschodowi, pod kątem około 50°. W południowej ścianie korytarza znajdowała się wnęka o rozmiarach 0,8x1,2 m i wysokości 1,7 m. Główny korytarz, na głębokości 6,5 m, zamykało przewężenie (wysokość około 30 cm). W tym miejscu korytarz zwiększał swą wysokość do ok. 7 m. Za przewężeniem znajdował się pionowy próg (wys. ok. 1,5 m), za którym w kierunku północno-zachodnim kontynuowała się dalsza część jaskini. Niestety, niedostępna do zwiedzania z powodu ciasnoty. Spąg korytarza pokrywał rumosz skalny, pochodzący ze zniszczenia stropu podczas robót górniczych i budowlanych. Nie stwierdzono przepływu powietrza. W salce, przed przewężeniem w końcowej części korytarza, były niewielkie ilości gliny, przemieszanej z materiałem skalnym. Szczegółowe badania nie były prowadzone. Światło dzienne dochodziło do salki znajdującej się przy końcowym przewężeniu jaskini.
Historia badań
Historia eksploracji
Otwór jaskini został odsłonięty w sierpniu 1974 r., podczas prowadzenia robót ziemnych pod fundamenty nowo budowanego zakładu przeróbczego kamieniołomu Romanowo.
Historia dokumentacji
Pomiary w jaskini wykonał T. Rojek w dniu 31 sierpnia 1974 r. Pierwszy plan jaskini opublikował M. Pulina i zaproponował jej nazwę. Jaskinia została zasypana w roku 1974, podczas trwającej rozbudowy zakładu. Dane zaktualizował A. Szynkiewicz w 2014 r.
Plan opracował T. Rojek.
 
Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Tak
Literatura
Pulina M. 1977 (plan jaskini); Jaskinie Sudetów 1996 (opis i plan pod nr S-1.4ex); Stefaniak K., Bieroński J. 2009 (dane morfometryczne, wykaz badań, literatura).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Tadeusz Rojek
Redakcja Halina Grodzicka
Stan na rok 2014
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie