Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Jaskinia Kozłowskiego (S-1.7 ex)
Inne nazwy
Nr inwentarzowy S.I-03.12
Region Sudety
Współrzędne WGS84 λ: 16°51′45,15″, φ: 50°16′55,68″
Gmina Stronie Śląskie (gm. miejsko-wiejska)
Powiat kłodzki
Województwo dolnośląskie
Właściciel terenu Skarb Państwa
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu NW
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 670
Wysokość względna [m] 130
Głębokość [m]
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 0
Długość [m]
w tym szacowane [m]
22
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Sudety Wschodnie, góra Krzyżnik, masyw Śnieżnika, kamieniołom marmuru "Biała Marianna".
Opis drogi dojścia do otworu
Ze Stronia Śląskiego idziemy drogą biegnąca na południe przez miejscowość Sienne w kierunku przełęczy Puchaczówka. Dochodzimy do terenu zakładu produkującego płytki z marmuru (po wschodniej stronie tej drogi). Za zakładem, na wschód od niego, jest kamieniołom marmuru "Marianna". W ścianie górnej części kamieniołomu znajdowała się jaskinia.
Opis jaskini

Przez sztuczny otwór wchodziło się do wydłużonej sali odchodzącej w kierunku W-E, o wymiarach około 10x2-4 m i dość wysokiej. Dno jej pokrywały kamienie, glina i nacieki, strop zaś gruba warstwa nacieków. Na wprost otworu, po przejściu 1,5 m progu, wchodziło się do wąskiego korytarza o długości 13 m, zakończonego wysoką, wyklinowującą się szczeliną. Dno, ściany i strop korytarza pokryte były znaczną warstwą nacieków w formie: kaskad, nacieków nerkowatych, eliptycznych, kulistych, skorupowatych płyt płaskich stalagmitów (Walczak 1960). Jaskinia utworzyła się w soczewce marmuru (wapienia krystalicznego). Zdaniem S. Kozłowskiego (1952) powstała ona na skrzyżowaniu dwóch szczelin o kierunkach: NE-SW oraz NW-SE, charakterystycznych dla tektoniki Sudetów Kłodzkich. Po zniszczeniu jaskini M. Pulina (1964, 1977) opisał rurę krasową odsłoniętą, w ścianie kamieniołomu (około 6 m poniżej Jaskini Kozłowskiego), oraz szczeliny krasowe wypełnione osadami w postaci silnie scementowanych brekcji. W końcowej część jaskini sala i korytarz były wilgotne, a w końcu sali na dnie znajdowała się kałuża wody o zmiennej głębokości. W głębi jaskini występowały owady troglokseniczne.

Historia badań
Historia eksploracji

Jaskinia została odsłonięta podczas prac wydobywania marmurów przed pierwszą wojną światową (Walczak 1960). Po raz pierwszy została opisana przez S. Kozłowskiego w 1952 r. W latach pięćdziesiątych i sześćdziesiątych badania krasu tej części Sudetów prowadził M. Pulina (Pulina 1964, 1977). Jaskinia została prawie w całości zniszczona przez eksploatację marmuru, w kwietniu 1957 roku.

Historia dokumentacji

Jaskinię udokumentował w 1954 r. K. Kowalski. Dane zaktualizował w 2014 r. A. Szynkiewicz.
Plan wg K. Kowalskiego.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Tak
Literatura
Kozłowski S. 1952 (opis odkrytej jaskini); Kowalski K. 1954 (plan i opis jaskini); Walczak W. 1958 (opis jaskini); Walczak W. 1960 (wymienia); Pulina M. 1977 (opis zachowanych fragmentów jaskini); Jaskinie Sudetów 1996 (dane o jaskini, plan wg Kowalskiego pod nr. S-1.7ex); Bieroński J. i in. 2007g (wzmiankują); Stefaniak K., Bieroński J. 2009 (dane morfometryczne, literatura, badania).
Materialy archiwalne
Pulina M. 1964 (opis zachowanych fragmentów jaskini).
Autorzy opracowania Jan Trumpus
Redakcja Halina Grodzicka
Stan na rok 2014
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie