Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Szczelina w Małych Koryciskach
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.A-04.01
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°48′41,50″, φ: 49°16′18,80″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Komunalny | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu N
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1030
Wysokość względna [m] 83
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 2,60
Deniwelacja [m] 2,60
Długość [m]
w tym szacowane [m]
6
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Na lewym orograficznie zboczu Doliny Chochołowskiej, w lewym orograficznie stoku wąwozu Małe Koryciska, pod skałką.
Opis drogi dojścia do otworu
Obiekt znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Drogą wiodącą dnem Doliny Chochołowskiej docieramy do ujścia Małych Korycisk, odnajdujemy ukrytą w lesie kładkę na Potoku Chochołowskim i idziemy około 700 m dnem wąwozu aż do miejsca, gdzie skręca on wyraźnie na prawo, ku N (na lewo widać tu skaliste wejście na przełączkę w Koryciańskich Turniach, wykorzystywane przy zwózce drewna). Z zakrętu wąwozu wchodzimy stromym stokiem na prawo (ku N) wprost pod widoczne stąd skały, pod którymi odnajdujemy poszukiwany otwór. Dojście i zwiedzanie bez trudności.
Opis jaskini

Otwór pod skośnym okapem, rozwinięty na szczelinie przecinającej całą skałkę, ma około 5 m wysokości i 0,8 m szerokości. Prowadzi do prostego szczelinowego korytarza o długości 6 m i o stromo wznoszącym się dnie. Przed ślepym zakończeniem korytarza następuje jego zwężenie.

Schronisko powstało w masywnych dolomitach triasu środkowego serii reglowej górnej. Ściany są zwietrzałe, spękane, kruche, występują na nich miejscami niewielkie nacieki grzybkowe. Namulisko buduje głównie drobny gruz skalny, żółta glina i gleba.

Szczelina jest sucha (podczas deszczu – lekko wilgotna), bez przewiewu. Światło sięga do końca. W całości znajduje się w zasięgu powierzchniowych zmian atmosferycznych.

W otworze rozwija się niezbyt bujna roślinność kwiatowa, paprocie, mchy, wątrobowce, porosty.

Faunę reprezentują owady (głównie komary, muchówki, pająki) oraz przy otworze – ślimaki, znaleziono też odchody nietoperzy.

Historia badań
Historia eksploracji

Szczelina mogła być znana od dawna, w pobliżu biegnie perć. W dniu 9.06.1990 r. zwiedził ją W. W. Wiśniewski (mat. arch.), który zamieścił opis położenia oraz wzmiankę, iż jest to obiekt zasługujący na inwentaryzację (Wiśniewski 1993c).

Historia dokumentacji

Dokumentację schroniska sporządziła I. Luty w dniu 9 listopada 2004 r. Pomiary wykonała z pomocą zestawu suunto i taśmy mierniczej, wykonała też fotografie otworu. W dniu 10. 09. 2013 r. I. Luty zaktualizowała dane oraz pomierzyła położenie otworu przy użyciu GPS Garmin eTrex Vista HCx.
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Wiśniewski W.W. 1993c (wzmianka o zwiedzaniu); Jaskinie TPN 2016 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Wiśniewski W.W.: notatki terenowe z lat 1989-1990 (wzmianka o zwiedzaniu, opis położenia otworu).
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2014
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki otwór Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie