Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Wilcza Nora
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.B-04.02
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°48′13,70″, φ: 49°16′11,80″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu E
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1079
Wysokość względna [m] 45
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 3,20
Deniwelacja [m] 3,20
Długość [m]
w tym szacowane [m]
12,20
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Chochołowska, w lewym orograficznie zboczu górnej części Wąwozu Wielkie Koryciska
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Idziemy drogą wiodącą Doliną Chochołowską do wiaty, gdzie skręcamy na prawo do Wielkich Korycisk. Docieramy wąwozem prawie do jego końca, do wyraźnego zwężenia, pod pierwszy śliski próg. Stąd podchodzimy na prawo stromym zboczem w pobliżu ściany skalnej, aż do miejsca, gdzie stromy trawiasto-skalisty żleb zakręca nieco na lewo, za skały. Tam odnajdujemy poszukiwany otwór. Położony jest on przy końcu ściany, u jej podstawy, za próchniejącym suchym smrekiem. Zwiedzanie oprócz końcowego kominka bez trudności.
Opis jaskini

Otwór o kształcie trapezu ma 0,95 m szerokości i 0,85 m wysokości. Prowadzi do poziomego, lekko meandrującego korytarza o długości 6,5 m. Zaraz za otworem korytarz rozszerza się i do góry przechodzi w kominek (2,6 m). W środkowej części jaskini następuje zwężenie i obniżenie korytarza (0,8x1,35 m), a na jego końcu jest następny kominek, wysoki na 3,2 m.

Jaskinia rozwinęła się na uskoku w obrębie kruchych wapieni dolomitycznych triasu reglowej jednostki Furkaski-Korycisk. Ściany i strop są spękane, zwietrzałe, miejscami nieco rozmyte. Występują na nich niezbyt liczne, małe nacieki grzybkowe, a także odrobina mleka wapiennego. W zwężeniu korytarza i w wyższym kominku widać lustro tektoniczne. Namulisko stanowi głównie drobny ostrokrawędzisty gruz autochtoniczny, nieco osadu gliniastego, a przy otworze – gleba.

Jaskinia jest nieco wilgotna, bez przewiewu. Światło rozproszone sięga do końca korytarza, jedynie w kominku końcowym jest całkowicie ciemno.

Przy otworze rozwijają się rośliny kwiatowe, paprocie, mchy, głębiej nieco porostów.

W jaskini zaobserwowano liczne owady, m.in. Meta menardi oraz inne gatunki pająków, Triphosa dubitata, komary, muchówki, a także ślimaki bezskorupowe (w kominku). Tuż przed otworem, w spróchniałym drzewie jest gniazdo os. Mączka (2003) podaje, że widział przy otworze tropy wilków.

Historia badań
Historia eksploracji

Jaskinia znana była od dawna, lecz brak o niej informacji w literaturze speleologicznej zauważył dopiero leśniczy Tomasz Mączka, który w 1994 r. sporządził jej szkicowy plan, podał opis położenia i uwagi (Mączka 2003).

Historia dokumentacji

W dniu 27.10. 2013 r. I. Luty sporządziła dokumentację jaskini za pomocą przyrządu suunto tandem i taśmy mierniczej oraz wykonała fotografie otworu i wnętrza. Pomiary położenia otworu przeprowadziła przy użyciu GPS Garmin eTrex Vista.
Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Mączka T. 2003 (niektóre dane morfometryczne, położenie, szkicowy plan, uwagi); Jaskinie TPN 2016 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2014
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki otwór Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie