Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Jaskinia w Obłazowej
Inne nazwy
Nr inwentarzowy P-1.04
Region Pieniny
Współrzędne WGS84 λ: 20°07′37,47″, φ: 49°25′43,28″
Gmina Nowy Targ (gm. wiejska)
Powiat nowotarski
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Rezerwat przyrody "Przełom Białki pod Krempachami"
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu S
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 630
Wysokość względna [m] 7
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 5
Deniwelacja [m] 5
Długość [m]
w tym szacowane [m]
11
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Skalice Nowotarskie - Obłazowa Skała “ Rezerwat Przełom Białki pod Krempachami”
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się w SW części Obłazowej Skały (670 m n.p.m.), na granicy litej powierzchni skalnej i trawiastego zbocza. Do jaskini dochodzi wyraźna ścieżka.
Opis jaskini

Jaskinię tworzy komora nie posiadająca większych, bocznych odgałęzień.

Jaskinia jest utworzona w czerwonych wapieniach bulastych należących do formacji wapienia czorsztyńskiego jednostki czorsztyńskiej. Rozwinięcie jaskini nawiązuje do przebiegu powierzchni międzyławicowych (196/60). Miejscami na ścianach spotyka się słabo wykształcony naciek grzybkowy.

Jaskinia powstała wskutek rozszerzenia powierzchni międzyławicowych i rozmycia szczelin. Obecność materiału żwirowego pochodzącego z Tatr i fliszu podhalańskiego świadczy o łączności jaskini z wodami Białki w czasie zlodowacenia Wisły (Madeyska, 1991). Część osadów wypełniających jaskinię dostała się do niej prawdopodobnie przez nie istniejący obecnie otwór, usytuowany w jej NW części (Valde-Nowak i in., 1995).

Namulisko o znacznej miąższości zostało w części rozkopane i przebadane (Valde-Nowak i in., 1995 i cytowane tam piśmiennictwo).

Jaskinia jest obecnie sucha i w części wstępnej widna, a światło rozproszone dociera do jej końca.

Na ścianie za otworem wejściowym, dodatkowo oświetlonej przez trójkątny otwór w stropie, występują następujące rośliny kwiatowe: Campanula sp., Cardaminopsis arenosa, Galium sp., Festuca pallens, Lotus corniculatus, Melica nutans, M. transsilvanica, Mycelis muralis i krzew  Sambucus racemosa oraz paprocie - Asplenium ruta-muraria i Cystopteris fragilis. Głębiej sięgają glony, porosty (np. Lepraria sp.) oraz mchy - Ceratodon purpureus, Didymodon vinealis i Gymnostomum aeruginosum.

Wewnątrz jaskini obserwowano nieliczne pająki (Meta menardi), motyla rusałkę pawika (Vanessa io), a także pojedyncze muchy i komary (10.08.1996 r.).

Ściany i strop jaskini są obecnie w kilku miejscach podparte belkami, gdyż grożą zawaleniem.

Historia badań

W jaskini prowadzono prace wykopaliskowe i gruntowne badania archeologiczne, paleontologiczne i geologiczne (1985 - 1992). Ich wyniki są sukcesywnie publikowane - zob. Valde-Nowak i in., 1995 oraz cytowane tam piśmiennictwo.

Historia eksploracji
Historia dokumentacji

Jaskinia została po raz pierwszy zinwentaryzowana przez Kowalskiego (1954). Jej otwór jest zaznaczony na Mapie geologicznej pienińskiego pasa skałkowego (Ark. 4) oraz na mapach w publikacji Grodzińskiej (1979). Jest także przedstawiona w przewodniku geologicznym (Birkenmajer, 1979) i w przewodnikach turystycznych (np. Nyka, 1995).

Ponowną inwentaryzację Jaskini w Obłazowej oraz jej pomiary przeprowadzono 10.08.1996 r. (A. Amirowicz, J. Baryła), uaktualnił J. Baryła (2009 r.).

Plan opracował A. Amirowicz.

 

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Birkenmajer K. 1979 (wzmiankuje); Grodzińska K. 1979 (lokalizacja na mapie); Kowalski K. 1954 (opis inwentarzowy, plan); Madeyska T. 1991 (badania namulisk); Mapa geologiczna pienińskiego pasa skałkowego1965 (lokalizacja), Nyka J. 1995 (informacja o jaskini), Valde-Nowak P. i in. 1995 (badania archeologiczne); Valde-Nowak P. 1990 ( znalezisko archeologiczne - bumerang z paleolitu); Nadachowski A. i in. 2003 (paleoekologiczna rekonstrukcja na podstawie subfosylnych szczątków kręgowców); Housley R. 2003 (datowania radiowęglowe); Madeyska T. 2003 (korelacja między osadami jaskini a historią rozwoju doliny Białki i zmianami środowiskowymi); Valde-Nowak P. 2008 (prehistoryczny człowiek i jego działalność na podstawie badań archeologicznych w jaskini).
Materialy archiwalne
Baryła J. 1997 (opis inwentarzowy i plan)
Autorzy opracowania Janusz Baryła
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2013
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Obiekt w serwisie Geostanowiska Geostanowisko Geostanowisko
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie