Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Schronisko w Obłazowej I
Inne nazwy
Nr inwentarzowy P-1.05
Region Pieniny
Współrzędne WGS84 λ: 20°07′39,95″, φ: 49°25′43,30″
Gmina Nowy Targ (gm. wiejska)
Powiat nowotarski
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Rezerwat przyrody "Przełom Białki pod Krempachami"
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ESE
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 625
Wysokość względna [m] 5
Głębokość [m]
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 0
Długość [m]
w tym szacowane [m]
14
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Skalice Nowotarskie - Obłazowa Skała “Rezerwat Przełom Białki pod Krempachami”. .
Opis drogi dojścia do otworu
Schronisko znajduje się u podnóża Obłazowej Skały (670 m n.p.m.), od strony koryta Białki, na E od otworu Jaskini w Obłazowej. Prowadzi do niego wyraźna ścieżka.
Opis jaskini

Trójkątny otwór o wysokości ok. 7 m, z dużym blokiem skalnym przy prawej (północnej) ścianie, prowadzi do obszernej komory pozbawionej bocznych odgałęzień.

Schronisko jest utworzone na kontakcie czerwonych wapieni bulastych formacji wapienia czorsztyńskiego (ściana południowa), czerwonych wapieni krynoidowych należących do formacji wapienia z Krupianki (strop i ściana zachodnia) oraz białych wapieni krynoidowych zaliczanych do formacji wapienia ze Smolegowej jednostki czorsztyńskiej (ściana północna). Rozwinięcie schroniska nawiązuje do przebiegu powierzchni międzyławicowych (190/60).

Obecne ukształtowanie i wygląd schroniska jest w znacznej mierze wynikiem eksploatacji wapienia prowadzonej tu przez okolicznych chłopów przed utworzeniem rezerwatu. Jedynie znajdująca się w SW części schroniska szczelina, wypełniona osadami klastycznymi zawierającymi szczątki kostne kręgowców, jest zachowanym do dziś naturalnym fragmentem próżni.

Dno schroniska pokrywają oderwane od ścian i stropu bloki skalne i rumosz, a przy południowej ścianie występuje namulisko gliniaste.

Woda kapie ze ścian i stropu tylko po opadach; na powierzchni namuliska widoczne są wykapki. Schronisko jest widne.

Ściany schroniska pokrywają glony, porosty (kilka gatunków) oraz mchy - Encalypta streptocarpa, Fissidens dubius i Gymnostomum aeruginosum. Na tylnej ścianie, najbardziej oddalonej od otworu, rosną jeszcze pojedyncze osobniki paproci zanokcicy murowej Asplenium ruta-muraria.

Przedstawicieli fauny trogloksenicznej nie zaobserwowano.

Historia badań

Materiały paleontologiczne, wydobyte z osadów zalegających szczelinę w SW części schroniska, zostały już opracowane (Nadachowski A. i in., 1993).

Historia eksploracji

Schronisko jest wymienione (bez nazwy) w inwentarzu Kowalskiego (1954), ale jako obiekt sztuczny nie zostało opisane. Ponadto jest ono wymienione w przewodniku Nyki (1995), a jego otwór został zaznaczony w przewodniku geologicznym (Birkenmajer 1979, s. 104, ryc. 35), na Mapie geologicznej pienińskiego pasa skałkowego (Ark. 4), a także na mapach w pracy Grodzińskiej (1979).

Historia dokumentacji

Schronisko zostało zinwentaryzowane i pomierzone 10.08.1996 r. (A. Amirowicz i J. Baryła), uaktualnił J. Baryła (2009 r.).
Plan opracował A. Amirowicz.


Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Birkenmajer K. 1979 (lokalizacja na rysunku); Grodzińska K. 1979 (lakalizacja na mapie); Kowalski K. 1954 (wymienia); Mapa geologiczna pienińskiego pasa skałkowego 1965 (lokalizacja), Nadachowski A. i in. 1993 (opracowanie materiałów paleontologicznych z namuliska); Nyka J. 1995 (wymienia).
Materialy archiwalne
Baryła J. 1997 (opis inwentarzowy i plan).
Autorzy opracowania Janusz Baryła
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2013
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie