Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Schronisko w Obłazowej II
Inne nazwy
Nr inwentarzowy P-1.06
Region Pieniny
Współrzędne WGS84 λ: 20°07′40,93″, φ: 49°25′43,96″
Gmina Nowy Targ (gm. wiejska)
Powiat nowotarski
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Rezerwat przyrody "Przełom Białki pod Krempachami"
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu S
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 623
Wysokość względna [m] 3
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 2,50
Deniwelacja [m] 2,50
Długość [m]
w tym szacowane [m]
13
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Skalice Nowotarskie- Obłazowa Skała, “Rezerwat Przełom Białki pod Krempachami”.
Opis drogi dojścia do otworu
Schronisko jest położone u podnóża Obłazowej Skały (670 m n.p.m.), od strony koryta Białki, kilkanaście metrów na E od otworu Schroniska w Obłazowej I.
Opis jaskini

Duży, podłużny otwór o szerokości ok. 10 m i wysokości do 6 m, prowadzi do obszernej komory.

Ściany i strop schroniska tworzą białe wapienie krynoidowe należące do formacji wapienia ze Smolegowej jednostki czorsztyńskiej. Rozwinięcie schroniska nawiązuje do przebiegu powierzchni międzyławicowych (190/60).

Obecny kształt schroniska jest wynikiem eksploatacji wapienia prowadzonej w nim przed utworzeniem rezerwatu (1959 r.).

Spąg tworzy glina, na której leżą oderwane od stropu bloki wapienia.

Schronisko jest widne i przez większą część roku suche, a woda kapie ze stropu tylko po intensywnych opadach (wykapki). W zimie zapewne całkowicie wymarza.

Pod okapem wejściowym, ale jeszcze w zasięgu światła bezpośredniego, występują rośliny kwiatowe: Arctium sp., Campanula sp., Dactylis glomerata, Festuca pratensis, Heracleum sphondylium, Mycelis muralis, Plantago major, Poa trivialis, Rumex sp., Salvia verticillata, Stellaria media, Taraxacum officinale i Urtica dioica.

Ściany dość obficie porastają glony, porosty i mchy - Bryoerythrophyllum recurvirostre, Encalypta streptocarpa i Tortella tortuosa; w nielicznych okazach występuje paproć Asplenium ruta-muraria.

W głębi schroniska przebywają pająki (obserwowano tylko pajęczyny).

Historia badań
Historia eksploracji

Schronisko jest wymienione (bez nazwy) przez Kowalskiego (1954), ale jako obiekt sztuczny nie zostało uwzględnione w inwentarzu i opisane. Ponadto jest ono wymienione w przewodniku Nyki (1995), a jego otwór został zaznaczony (sygnaturą jaskini) na Mapie geologicznej pienińskiego pasa skałkowego (Ark. 4), i na mapach w pracy Grodzińskiej (1979). Figuruje również w przewodniku geologicznym K. Birkenmajera (1979, s. 104, ryc. 35).

Historia dokumentacji

Schronisko zostało zinwentaryzowane i pomierzone 10.08.1996 r. (A. Amirowicz i J. Baryła), uaktualnił J. Baryła (2009 r.).
Plan opracował A. Amirowicz.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Birkenmajer K. 1979 (wzmiankuje); Grodzińska K. 1979 (lokalizacja na mapie); Kowalski K. 1954 (wymienia); Mapa geologiczna pienińskiego pasa skałkowego 1965 (lokalizacja na mapie); Nyka J. 1995 (wzmiankuje).
Materialy archiwalne
Baryła J. 1997 (opis inwentarzowy i plan).
Autorzy opracowania Janusz Baryła
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2013
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie