Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Dziura w Czarnej Turni III
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.C-12.03
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°55′12,90″, φ: 49°15′44,10″
Gmina Zakopane (gm. miejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu S
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1284
Wysokość względna [m] 250
Głębokość [m]
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 0
Długość [m]
w tym szacowane [m]
4,50
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Strążyska, Łysanki, na południowo wschodnim zboczu Łysanek, pod ścianami Czarnej Turni, blisko jej północno wschodniego krańca.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Starym szlakiem grzbietem Łysanek, aż do miejsca gdzie odchodzi grań w kierunku turni Kiernia. Tutaj kierujemy się niknącą ścieżką pod skałami, to wznoszącą się, to opadającą, cały czas wschodnim zboczem Łysanek. Kilkanaście metrów przed dojściem ścieżki na szczyt Czarnej Turni (tam ścieżka się kończy) idziemy żlebem kilkanaście metrów w dół, aż do otworu Dziury w Czarnej Turni I T.C-12.01, bardzo blisko Dziury w Czarnej Turni II T.C-12.02, od której idziemy w lewo w górę nad 2 m próg. Dojście i zwiedzanie łatwe.
Opis jaskini

Otwór znajduje się w płytkiej nyży, pod okapem, nad ok. 2-metrowym progiem. Ma wymiary ok. 1x1 m, u góry przechodzi w ciasną szczelinę. Dno w otworze zaściela rumosz skalny. Za otworem korytarz lekko wznosi się, po około 3 m znajduje się prożek o wysokości około 30 cm. Koniec korytarza znowu wznosi się i przechodzi w niedostępną szczelinę.
Dziura powstała na szczelinie w brekcjach osadowych górnego kampilu łuski czarnej Turni (seria reglowa dolna). Ściany są zwietrzałe, bez nacieków. Namulisko przy otworze tworzy gleba, dalej dno wysłane jest rumoszem skalnym. W końcowym drobnym korytarzyku namulisko gliniaste.
Jest sucha i widna. Przewiewu nie stwierdzono.
Przy otworze występują rośliny kwiatowe, głębiej mchy, paprotniki i porosty.
Fauna nie była obserwowana.

Historia badań
Historia eksploracji
Historia dokumentacji

Nyżę zauważyli 13 lipca 1994 B. i T. Zwijacz-Kozica, którzy kilkanaście dni później wykonali pomiary przy pomocy taśmy parcianej i busoli. Opis inwentarzowy i plan opublikował B. Zwijacz-Kozica (1996).
Plan opracował B. Zwijacz-Kozica.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Zwijacz-Kozica B. 1996a (opis i plan); Jaskinie TPN 2016 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Bartosz Zwijacz-Kozica
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2014
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki otwór Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie