Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Jaskinia za Ratuszem Zimna
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.E-11.70
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°54′31,60″, φ: 49°14′34,40″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu W
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1675
Wysokość względna [m] 325
Głębokość [m] 3,50
Przewyższenie [m] 2,50
Deniwelacja [m] 6
Długość [m]
w tym szacowane [m]
26
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Mietusia, Wielka Świstówka, Ratuszowy Grzbiet.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Niebiesko znakowanym szlakiem wiodącym na Czerwone Wierchy dochodzimy nad ubezpieczony łańcuchami, płytowy próg w Kobylarzowym Żlebie. Kilkadziesiąt metrów dalej, w dogodnym miejscu, skręcamy na prawo (ku S) i trawersujemy niewyraźną percią (prowadzi ona m.in. do Jaskini Hardej T.E-11.72) przez małe żeberko porośnięte kosodrzewiną oraz trawiasty stromy żleb, aż pod ścianę. Idziemy pod nią na prawo do góry, przez trawiastą przełączkę i dalej trawiastą półką pod skałami nieco na lewo. Poszukiwany otwór spostrzegamy niebawem nad małym, skalno-trawiastym łatwym prożkiem.
Opis jaskini

Otwór rozwinięty na ukośnej szczelinie ma około1m szerokości i 1,3 m wysokości. Za tkwiącą w nim skałą wchodzimy do ciasnego, szczelinowego korytarza, który za zaciskiem stopniowo rozszerza się do 0,5 m. Korytarz jest myty, lekko meandrujący, z wąskim rozcięciem erozyjnym w dnie. Po kilku metrach, przy pierwszych wantach, następuje rozgałęzienie ciągu:
– W dół ku NW można zejść około 3,5 m na dno szczeliny. Przeciskając się nią wstecz (w kierunku otworu) docieramy do biegnącej na prawo szczeliny z bardzo silnym zimnym wywiewem. Jest ona niezwykle wąska (0,2–0,25 m), niezbadana do końca.
– Na wprost (ku SE) korytarz opada, za prożkiem z zaklinowanych want (1,6 m) sprowadzającym na dno szczeliny zakręca łagodnie w lewo i niebawem kończy się ślepo nad skalnym progiem (1,8 m).
– Nad małą półką po SW stronie głównego korytarza widać ślepo zakończony kominek (1,9 m).
– Na lewo (ku E) przełaz nad prożkiem z zaklinowaną wantą prowadzi do bardziej obszernego ciągu. Schodzimy progiem z dużych want do szczelinowego zawaliskowego korytarza o długości około 7 m, szerokości do 1,3 m i wysokości do ponad 3 m. W jego rozszerzeniu (z wymyciem na lewej ścianie) leży dwumetrowy blok wapienny oberwany ze stropu. Na końcu korytarza biegnie spod stropu nieco do góry wąska (0,1 m), niedostępna szczelina z bardzo silnym zimnym wywiewem.
Jaskinia rozwinęła się na szczelinach o kierunku NW-SE i W-E w wapieniach malmoneokomu serii wierchowej (fałd Czerwonych Wierchów, jednostka Organów). Ściany są częściowo myte, widać na nich zagłębienia wirowe, a w dnie głównego korytarza – rozcięcie erozyjne. Występują drobne nacieki grzybkowe. Najszerszy korytarz ma charakter zawaliskowy. Namulisko tworzą duże wanty oberwane ze stropu, autochtoniczny gruz wapienny oraz glina, w zagłębieniach na dnie kominka – materiał obtoczony, a przy otworze – gleba.
Jaskinia jest wilgotna, w kominku woda kapie ze stropu. Wyczuwa się bardzo zimny i silny przewiew, podobnie jak w innych jaskiniach położonych w okolicy. Światło sięga na kilka metrów w głąb.
Przy otworze rozwijają się rośliny kwiatowe (m.in. niebielistka, tojad mocny, litwor arcydzięgiel, wierzba żyłkowana, rojniki) paprocie, mchy, glony i porosty.
Faunę reprezentują liczne gatunki owadów trogloksenicznych (zaobserwowano m.in. Triphosa dubitata).

Historia badań
Historia eksploracji

Jaskinia została zauważona w dniu 29 lipca 1986 r. podczas obozu poszukiwawczego Speleoklubu Warszawskiego przez zespół: I. Luty, A. Majkowski i K. Wardakowski.

Historia dokumentacji

W dniu 9.07. 2013 r. I. Luty przy współpracy K. Jankowskiej sporządziła dokumentację opisywanego obiektu. Pomiary wykonała za pomocą przyrządu suunto tandem i taśmy mierniczej (boczna ciasna szczelina nie była mierzona) oraz wykonała fotografie otworu i wnętrza. Pomiary położenia otworu przeprowadziła 8.08. 2013 r. przy użyciu GPS Garmin e Trex Vista HCx. Plan opracowała I. Luty.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Jaskinie TPN 2016 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Izabella Luty
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2014
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki otwór Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie