Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Dziura w Stole
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.G-11.01
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°54′18,32″, φ: 49°13′26,39″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ku górze
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1905
Wysokość względna [m] 405
Głębokość [m] 5,50
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 5,50
Długość [m]
w tym szacowane [m]
16
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Tomanowa, na prawym orograficznie zboczu górnej części doliny, w granicznej grani Stołów oddzielającej Dolinę Tomanową od Świstówki Liptowskiej.
Opis drogi dojścia do otworu
Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Ze szczytu Ciemniaka schodzimy ścieżką w granicznej grani ku południowi i dochodzimy do słupka granicznego nr 232 II na Stołach. Otwór znajduje się w zapadlisku ok. 40 m poniżej słupka. Dojście i zwiedzanie łatwe.
Opis jaskini

Otwór tworzy wąska, pionowa szczelina, którą schodzimy 3 m, do szerokiej i niskiej sali. W kierunku północno-zachodnim prowadzi krótka zwężająca się szczelina.
Dziura rozwinęła się w wapieniach triasu autochtonicznej serii wierchowej. Jej powstanie może mieć związek z systemem szczelin odprężeniowych. Ściany są zwietrzałe, na dnie zalegają głazy i gruz skalny.
Dziura jest wilgotna, a światło rozproszone dociera do końca. W całości znajduje się w zasięgu powierzchniowych zmian atmosferycznych.
Przy otworze rosną glony, porosty, mchy, paprocie i rośliny zielone. J. Nowak obserwował również sinice.
Zaobserwowano też pająki, muchówki i ślimaki.

Historia badań
Historia eksploracji

Dziura w Stole została znaleziona przez J. i J. Nowaków 11 lipca 2009 r., którzy sporządzili jej pierwszy opis i plan.

Historia dokumentacji

Obecną dokumentację po uzupełnieniu obserwacji sporządzili 21 października 2013 r. W. Mindewicz i K. Recielski. Pomiary wykonano busolą Sisteco i taśmą parcianą. Otwór zlokalizowano przy pomocy odbiornika GPS Garmin.
Plan wg J. Nowaka.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Nowak J. 2009c (dane lokalizacyjne, morfometryczne, plan, informacje o osadach, florze i faunie).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Krzysztof Recielski
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2014
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie