Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Koszowa Dziura
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.D-22.03
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 20°03′29,28″, φ: 49°14′56,01″
Gmina Bukowina Tatrzańska (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ku górze
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1765
Wysokość względna [m] 425
Głębokość [m] 7,50
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 7,50
Długość [m]
w tym szacowane [m]
9
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Pańszczyca, masyw Małej Koszystej, ok. 425 m nad Waksmundzką Polaną.
Opis drogi dojścia do otworu
Obiekt znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Dojście prowadzi szlakiem turystycznym z Brzezin przez Psią Trawkę w Dolinie Suchej Wody. Dalej idziemy szlakiem czerwonym w kierunku Polany Waksmundzkiej, tu przechodzimy na skraj polany położony bezpośrednio pod zboczem opadającym z Malej Koszystej. Tu rozpoczynamy strome podejście ok. 400 m wyraźnym żlebem opadającym na Polanę Waksmundzką. Otwór znajduje się w zboczu ok. 30 m nad żlebem, po prawej orograficznie stronie od szerokiego leja krasowego.
Opis jaskini

Jaskinia rozpoczyna się wąskim otworem 0,5x1 m, rozwiniętym na szczelinie o przebiegu N-S. Wprowadza on do studzienki. W dolnej części studzienka przechodzi w niewielką komorę. Spąg pokrywa zawalisko stromo opadające w kierunku północno-zachodnim. Jaskinia rozwinęła się w wapieniach z przewarstwieniami dolomitów i wapieni dolomitycznych triasu środkowego (anizyk) serii wierchowej. Wychodnie skał węglanowych układają się tutaj równoleżnikowo, ze wschodu na zachód, w obrębie elewacji Koszystej charakteryzują się znaczną redukcją.
Jaskinia ma charakter rozmytego pęknięcia międzyławicowego. Na ścianach widoczne są ślady rozmyć. Spąg pokrywa autochtoniczny rumosz wapienny. Tworzy on zawalisko zamykające drogę do dalszych partii jaskini.
Jaskinia jest sucha, bez przewiewu. Światło sięga około 3 m w głąb.
Otwór obrasta murawa wysokogórska.
Fauny nie zaobserwowano.

Historia badań
Historia eksploracji

Jaskinię odkrył Z. Tabaczyński (Speleoklub Tatrzański) w dniu 30 marca 2002 r. Obiekt wcześniej nie był wzmiankowany w literaturze.

Historia dokumentacji

Dokumentację sporządził Z Tabaczyński w październiku 2008 r.
Plan i przekrój opracował Z. Tabaczyński.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Jaskinie TPN 2016 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Zbigniew Tabaczyński
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2014
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki otwór Podgląd grafiki plan i przekrój
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie