Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Dwie Studnie
Inne nazwy Jaskinia Dwie Studnie
Nr inwentarzowy N-2.58
Region Niecka Nidziańska
Współrzędne WGS84 λ: 20°41′28,00″, φ: 50°26′56,00″
Gmina Busko-Zdrój (gm. miejsko-wiejska)
Powiat buski
Województwo świętokrzyskie
Właściciel terenu Komunalny
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ku górze
Pozostałe otwory 2 - ku górze, 216 m n.p.m.
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 216
Wysokość względna [m] 5
Głębokość [m] 3,50
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 3,50
Długość [m]
w tym szacowane [m]
31
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Jaskinia znajduje się na południe od Siesławic, w pobliżu skrzyżowania dróg Busko - Skorocice oraz Siesławice - Chotelek w obrębie rozległego uwału krasowego.
Opis drogi dojścia do otworu
Od skrzyżowania idziemy drogą w kierunku Chotelka, po kilkunastu metrach skręcamy na południowy-zachód wchodząc na teren dużego uwału krasowego (częściowo zmienionego w wyniku eksploatacji gipsu). Idąc dalej wzdłuż wyraźnej gipsowej ściany po około 140 m napotykamy dobrze widoczny otwór Jaskini Szerokiej. Z tego miejsca kierując się na południe po około 70 m odnajdujemy dwa pionowe otwory jaskini, położone u podnóża niewielkich ścianek gipsowych w zachodniej części uwału. Dojście bez trudności. Zwiedzanie utrudniają liczne śmieci i miejscami ciasne korytarze jaskini.
Opis jaskini

Oba otwory jaskini są prawdopodobnie naturalne. Otwór pierwszy stanowi wylot studzienki i ma w planie poziomym kształt trójkąta o podstawie długości 2,6 m, a wysokość 1 m. Drugi otwór ma pionowy charakter o wymiarach 1,6 x1 m i położony jest około 6 m od pierwszego. Poniżej otworu pierwszego rozwija się studzienka o głębokości 2,5 m przechodząca w korytarz krasowy o długości 10 m, szerokości do 5 m i wysokości do 2,5 m. W południowej części korytarza znajduje się niewielka studzienka zalana wodą stanowiąca najniżej położone miejsce w jaskini (-3,5 m). Od zachodniej ściany korytarza odchodzą liczne ciasne szczeliny od długości kilku metrów. Na północ od wejściowej studzienki główny korytarz przechodzi w zacisk, za którym rozciąga się dalsza część jaskini dostępna również drugim otworem. Ten fragment jaskini składa się z dwóch niewielkich salek połączonych krótkim korytarzykiem w rejonie otworu drugiego.

Jaskinia występuje w obrębie gipsów szkieletowych i szablastych mioceńskiej serii osadów ewaporatowych. Stanowi formę krasową utworzoną na szczelinach ciosowych i powierzchniach międzyławicowych. Miejscami na ścianach występują nacieki gipsowe. Dno jaskini pokryte jest czarnym ilastym namuliskiem a w rejonie otworów glebą.

Obiekt jest wilgotny, okresowo najniższe części zalewane są wodą. Rozproszone światło sięga do dna wejściowych studzienek.

Florę reprezentują liczne trawy przy otworach. Licznie występują pająki. Widoczne są również ślady pobytu lisa Vulpes vulpes (L.).

Historia badań
Historia eksploracji
Jaskinia znana jest miejscowej ludności o czym świadczą liczne śmieci wrzucone przez wejściowe studzienki. Otwory jaskini mogły być odsłonięte podczas eksploatacji gipsów, jaką prowadzono na terenie uwału krasowego. Obiekt został odkryty i po raz pierwszy skartowany przez K. P. Wołoszyna i S. Wiraszkę w sierpniu 1985 r. (Wołoszyn 1990).
Historia dokumentacji
Dokumentację jaskini sporządził 13.03.1999 r. A. Kasza przy współpracy J. Kozubek. Lokalizację otworu schroniska wykonał 14.12.2008 r. A. Kasza przy pomocy odbiornika GPS Map60 CSx. Zaktualizował A. Kasza (2009 r.).
Plan opracował A. Kasza.
Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Wołoszyn B.W., Wołoszyn K.P., Wiraszka S. 1986a (wzmianka pod nazwą ”Jaskinia Dwie Studnie); Wołoszyn B.W., Wołoszyn K.P., Wiraszka S. 1986b (wzmianka); Wołoszyn B.W. 1990 (opis, plan); Jaskinie Niecki Nidziańskiej 1998 (dokumentacja, plan).
Materialy archiwalne
Wołoszyn B.W., Wołoszyn K.P. 1990.
Autorzy opracowania Andrzej Kasza
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2013
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie