Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Jaskinia w Siesławicach
Inne nazwy
Nr inwentarzowy N-2.63
Region Niecka Nidziańska
Współrzędne WGS84 λ: 20°41′36,00″, φ: 50°26′60,00″
Gmina Busko-Zdrój (gm. miejsko-wiejska)
Powiat buski
Województwo świętokrzyskie
Właściciel terenu Komunalny
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu SE
Pozostałe otwory 2 - ku górze, 215 m n.pm.; 3 - NW, 213 m n.p.m.; 4 - NW, 213 m n.p.m.
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 213
Wysokość względna [m] 2
Głębokość [m] 5
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 5
Długość [m]
w tym szacowane [m]
21
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Jaskinia położona jest na południe od zabudowań wsi w pobliżu skrzyżowania dróg Busko-Skorocice oraz Siesławice-Chotelek w obrębie odsłoniętych ścian gipsowych.
Opis drogi dojścia do otworu
Od skrzyżowania idziemy 50-60 m drogą asfaltową w kierunku Buska, a następnie skręcamy na południe i po około 100 m osiągamy zalane wodą zagłębienie krasowe (werteb) z głównym (pierwszym) otworem jaskini. Dojście bez trudności. Zwiedzanie trudne ze względu na jeziorko pokrywające prawie w całości dno jaskini.
Opis jaskini

Wszystkie otwory jaskini są naturalne. Pierwszy (główny) otwór jaskini ma szerokość 5 m i wysokość 2,2 m. Głębokość wody w rejonie otworu wynosi około 3 m. Otwór drugi jest usytuowany poziomo, o wymiarach 1,6 x 1,2 m. Trzeci otwór jaskini jest niski o szerokości 2,5 m i wysokości 0,6 m. Ostatni, czwarty otwór ma szerokość 2,4 m i wysokość 0,4 m. Otwory 3 i 4 położone są około 15 m na północny-zachód od głównego (pierwszego) otworu jaskini w niewielkiej gipsowej ściance. Drugi otwór ma charakter studzienki o głębokości 1,8 m i zlokalizowany jest około 10 m na północny-zachód od pierwszego (głównego) otworu jaskini. Za otworami rozciąga się obszerny krasowy korytarz w znacznej części zalany wodą. Jedyny suchy fragment jaskini znajduje się zaraz za otworem drugim i ma charakter niewielkiej wysepki zbudowanej z gleby i gliniastego namuliska otoczonej dookoła wodą. Odcinek jaskini pomiędzy otworem drugim a otworami trzecim i czwartym jest całkowicie zalany wodą tworząc obszerny syfon.

Jaskinia występuje w obrębie gipsów szkieletowych i szablastych mioceńskiej serii osadów ewaporatowych.

Obiekt jest wilgotny, w znacznej części zalany wodą o głębokości około 3 m. Prawie cała jaskinia znajduje się w zasięgu światła rozproszonego.

Obserwacji flory nie prowadzono, wg.Kowalskiego (1954) jest ona w okolicy otworu bardzo uboga. W latach 1990 i 1991 w jaskini prowadzono badania stygofauny i chemizmu wody (Dumnicka, Wojtan 1993). Wykazałay one wysoką twardość wody i niewielkie stężenie biogenów. Odnotowano liczebnie dominującą obecność małżoraczków (Ostracoda). Wśród skąposzczetów (Oligochaeta) oznaczono Nais communis Pig. Wystepują tu także młodociane formy wazonkowców (Enchytraeidae), ochotkowate (Chironomidae), równonogi (Isopoda), wielkoskrzydłe (Megaloptera) oraz bliżej nieoznaczone muchówki (Diptera). Zaobserwowano także pluskwiaki różnoskrzydłe (Heteroptera) i przedstawiciel Chaoboridae (Dumnicka, Wojtan 1993). Ostatnio w jaskini obserwowano żaby zielone i brunatne oraz piżmaka Ondatra zibethicus (L.) Widoczne są również ślady pobytu lisa Vulpes vulpes (L.).

Historia badań
W latach 1990 i 1991 w jaskini prowadzono badania stygofauny i chemizmu wody (Dumnicka, Wojtan 1993). Wykazałay one wysoką twardość wody i niewielkie stężenie biogenów.
Historia eksploracji
O podziemnych pustkach i zbiornikach wodnych z rybami pomiędzy Buskiem a Skorocicami wspomina już Gruszecki (1878), zaś Rugiević (1884) dokładniej lokalizuje obszar zapadlisk i jaskiń wypełnionych wodą pomiędzy Siesławicami a Chotelkiem. Prawdopodobnie obaj autorzy mają na uwadze zespół form krasowych, wśród których występuje Jaskinia w Siesławicach. Formy te opisał szczegółowo Gąsiorowski (1925) nie wymieniając jednak konkretnych jaskiń. Nazwa jaskini pojawia się po raz pierwszy na liście Danysz-Fleszarowej (1933).
Historia dokumentacji
Pierwszy opis i plan opublikował Kowalski (1954), później zaś Wołoszyn (1990). Dokumentację jaskini sporządził 13.03.1999 r. A. Kasza przy współpracy J. Kozubek. Lokalizację otworu wykonał 14.12.2008 r. A. Kasza przy pomocy odbiornika GPS Map60 CSx. Zaktualizował w 2009 r. A. Kasza.
Plan opracował A. Kasza.
Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Gruszecki A. 1878 (wzmianka o zespole form); Rugiević K. 1884 (wzmianka o zespole form); Gąsiorowski H. 1925 (opis ogólny i fotografie zespołu form); Fleszarowa-Danysz R. 1933 (wzmianka); Flis J 1952 (wzmianka); Flis J. 1954 (krótki opis zespołu form, rozwój form); Kowalski K. 1954 (opis, plan); Flis J. 1956 (krótki opis zespołu form); Zwolski C.T. 1960 (wzmianka); Kowalski K. 1965 (wzmianka); Rubinowski Z. 1975 (wzmianka o zespole form); Kasprzak K., Pniewski Z. 1979 (ochrona zespołu form, fotografie); Wołoszyn B.W. 1990 (opis, plan); Alexandrowicz Z., Kućmierz A., Urban J., Otęska-Budzyn J. 1992 (ochrona zespołu form); Jaskinie Niecki Nidziańskiej 1998 (dokumentacja, plan); Chwalik A., Głazek J., Gubała J., Kasza A., Urban J. 2002 (krótki opis, fauna wodna).
Materialy archiwalne
Wołoszyn B.W., Wołoszyn K.P. 1990.
Autorzy opracowania Jan Urban, Andrzej Kasza
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2013
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie