Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Jaskinia Nowa na Miedziance
Inne nazwy
Nr inwentarzowy G-2.19
Region Region Świętokrzyski
Współrzędne WGS84 λ: 20°21′32,00″, φ: 50°50′52,00″
Gmina Chęciny (gm. miejsko-wiejska)
Powiat kielecki
Województwo świętokrzyskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Rezerwat przyrody "Góra Miedzianka"
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu ku górze
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 332
Wysokość względna [m] 50
Głębokość [m] 10
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 10
Długość [m]
w tym szacowane [m]
26
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Miedzianka. Jaskinia znajduje się w skałkach północno-zachodniego zbocza zachodniego wierzchołka Miedzianki.
Opis drogi dojścia do otworu
Ze wsi Miedzianka wchodzimy żółtym szlakiem turystycznym na zachodni wierzchołek wzgórza. Stąd ścieżką prowadzącą grzbietem (dalej szlakiem turystycznym) schodzimy na północ. Po około 70 m ścieżka gwałtownie skręca w lewo, ku zachodowi. Tu po lewej stronie pod skałką znajduje się zarastający roślinnością otwór jaskini. Dojście bez trudności, zwiedzanie wymaga użycia liny. Dostęp do jaskini możliwy jest po uzyskaniu zezwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w Kielcach.
Opis jaskini

Otwór jaskini, najprawdopodobniej naturalny, ma kształt zbliżony do prostokąta o bokach 1,0 x 0,6 m. W otworze znajduje się zaklinowany kamień utrudniający dostęp do środka. Za otworem rozpoczyna się szczelinowata studnia o głębokości 6 m nieznacznie rozszerzająca się ku dołowi. Jej zachodnią ścianę w środkowej części tworzą zaklinowane bloki skalne, a na dnie znajduje się niewielki kamienny stożek usypiskowy. Z dna studni w przeciwległych kierunkach odchodzą dwa korytarze. Jeden w kierunku południowo-zachodnim (SWW) o długości 2,5 m opada nieznacznie i kończy się zagruzowaną szczeliną. Drugi, podążający w kierunku przeciwnym (ENE) ma długość 4 m, w dalszej swojej części staje się stromy i kończy się zagruzowaną szczeliną, której kontynuację widać w zawalisku. Około 1 m przed końcem tego korytarzyka otwiera się ciasna studzienka o głębokości 1,5 m, za którą znajduje się sala o wymiarach 3,5x8 m i wysokości do 2 m. Spąg sali pokryty gliną i rumoszem skalnym opada ku S. W najdalej na S wysuniętej części sali znajduje się najniższy punkt jaskini -10 m. W zachodniej części sali znajduje się krótkie, ciasne połączenie z sąsiadującą sztolnią „Trzy Kominy”.

Jaskinia rozwinęła się w wapieniach środkowego dewonu na szczelinie tektonicznej 800/900. Dno korytarzy pokrywa rumosz skalny, w niedostępnych szczelinach znajduje się osad piaszczysto-ilasty. Na ścianach widoczna jest mineralizacja malachitowa.

Do dna studni wejściowej dociera światło rozproszone. Jaskinia jest sucha, jedynie w czasie opadów i topnienia śniegu wilgotne są ściany i dno studni.

Faunę bezkręgową obiektu reprezentują muchówki i pająki, w tym gatunek troglofilny Meta menardi (Latr.)(Sanocka-Wołoszyn 1964). Spośród nietoperzy obserwowano tu nocka dużego Myotis myotis (Borkhausen), gacka brunatnego Plecotus auritus (Fischer) (Wołoszyn 1962a, 1964a, Wołoszyn, Wójcik 1965), nocka rudego Myotis daubentonii (Kuhl) i mopka Barbastella barbastellus (Schreber) (Bujna E., Klauzińska M. 1997) oraz mroczka pozłocistego Eptesicus nilssonii (Keyserling et Blasius) (Gubała J., Kasza A. 1999b). Florę reprezentują krzewy i rośliny kwiatowe w otworze oraz glony, mchy i paprocie pokrywające ściany studni.

Historia badań
Historia eksploracji
Obiekt penetrowany był od XIV wieku przez górników poszukujących rud miedzi. Na podstawie informacji okolicznych mieszkańców został odnaleziony w 1959 r. przez B. W. Wołoszyna, który jeszcze w tym roku opublikował jego opis i plan (Wołoszyn 1959). W latach 1959-1961 autor ten prowadził w nim pomiary temperatury oraz obserwacje nietoperzy. W 1997 zespół członków Speleoklubu Świętokrzyskiego w składzie: W. Chudzik, S. Gumula, A. Kasza, D. Korzeńska odgruzowują studzienkę na poziomie -7 m i odkrywają salę i ciasny korytarzyk łączący jaskinię ze sztolną „Trzy Kominy”.
Historia dokumentacji
Dokumentację (przy współpracy Agnieszki Gajewskiej) sporządził 4.05.1990 r Krzysztof Recielski. Nowy plan po odkryciach w 1997 r sporządzili 18.02.1997 r Jacek Gubała i Andrzej Kasza. Geodezyjny pomiar wysokości otworu wykonał zespół pod kierownictwem Wiesława Wilka - 8.06.1996 r. Dane zaktualizował K. Recielski (2009 r.).
Plan opracowali J. Gubała i A. Kasza.
Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Wołoszyn B. W. 1959 (pierwszy opis, przekrój pionowy), Wołoszyn B. W. 1962a (nietoperz), Sanocka-Wołoszyn E. 1964 (pająki); Wołoszyn B. W. 1964a (nietoperz); Wołoszyn B. W., Wójcik Z. 1965 (przekrój pionowy opis i fauna); Wołoszyn B. W. 1977 (termika i wilgotność); Jaskinie Regionu Świętokrzyskiego 1996 (plan, przekrój i opis inwentarzowy); Bujna E., Klauzińska M. 1997 (nietoperze); Gubała J., Kasza A. 1999b (nietoperze); Gubała J., Kasza A. 2005 (plan, przekrój i opis); Górniak M., Jóźwiak M., Kasza A., Urban J. 2006 (wzmianka).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Krzysztof Recielski
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2013
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan i przekrój
Obiekt w serwisie Geostanowiska Geostanowisko Geostanowisko
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie