Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Jaskinia Świętej Barbary
Inne nazwy
Nr inwentarzowy G-7.7
Region Region Świętokrzyski
Współrzędne WGS84 λ: 21°11′09,00″, φ: 51°00′10,00″
Gmina Brody (gm. wiejska)
Powiat starachowicki
Województwo świętokrzyskie
Właściciel terenu Skarb Państwa (Lasy Państwowe) | Rezerwat przyrody "Skały w Krynkach"
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu W
Pozostałe otwory 2, 3, 4 - ku SWW, 210 m n.p.m.
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 210
Wysokość względna [m] 2
Głębokość [m] 2
Przewyższenie [m]
Deniwelacja [m] 2
Długość [m]
w tym szacowane [m]
18
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Krynki. Otwory jaskini znajdują się u podnóża ścianki skalnej na północnym zboczu wąwozu prawego dopływu Kamiennej (Zalewu Brodzkiego), 0,5km na północ od szosy Starachowice-Ostrowiec.
Opis drogi dojścia do otworu
Dojście prowadzi od szosy biegnącej brzegiem zalewu. Zaraz za pierwszym jej zakrętem (licząc od skrzyżowania z trasą Starachowice-Ostrowiec), przed skarpą z prawej strony szosy należy skręcić na wschód w górę bocznej dolinki; po około 300 m, na rozwidleniu dolinki skręcić na południowy-wschód w skalną bramę i podejść 60 m w górę potoku. Dojście bez trudności, zwiedzanie jaskini od otworów 3 i 4 utrudnione - przejścia bardzo ciasne, zasypywane piaskiem i śmieciami. Dostęp do jaskini możliwy jest po uzyskaniu zezwolenia Regionalnego Konserwatora Przyrody w Kielcach.
Opis jaskini

Głównym elementem jaskini jest niska, pochyła salka połączona z otworami 1 i 2 krótkim korytarzykiem. Salka opada w kierunku północno-wschodnim, przechodząc w krótki, kończący się kilkoma niedostępnymi szczelinami kanał. Gwałtownie też obniża się w na wschód, gdzie za piaszczystym prożkiem zaczynają się bardzo niskie pustki łączące salkę z otworami 3 i 4. Dno jaskini tworzą piaski z okruchami piaskowców. Przejście do salki od otworów 3 i 4 wymaga usunięcia (odgarnięcia) piasków z dna oraz (ostatnio) śmieci.

Jaskinia jest formą pseudokrasową typu warstwowo-szczelinowego (bedding-fissure type) powstałą w obrębie progu skalnego zbudowanego z piaskowców dolnotriasowych. Stanowi pustkę rozwiniętą pod rozległym okapem i w znacznym stopniu wtórnie wypełnioną luźnym materiałem piaszczystym. Stąd też pustki jaskini są w większości bardzo niskie ale mogą być łatwo pogłębiane (np. pustki przy otworach 3 i 4.).

Obiekt jest suchy, większość pustek leży w strefie półmroku a nawet mroku. U wejścia do jaskini ściany pokrywają płaty glonów i mchów. Wewnątrz występują pająki, muchówki i motyle z gatunku rusałka pawik Inachis io (L.).

Historia badań
Historia eksploracji

Jaskinia znana jest okolicznym mieszkańcom (ślady ognisk, śmieci), wskazana była autorom opisu przez M. Gwardiana.

Historia dokumentacji

Została wstępnie opisana i skartowana przez M. Gwardiana, A. Kaszę i J. Urbana latem 1993 r.; przez pewien okres była najdłuższą znaną jaskinia pseudokrasową regionu (Urban, Kasza 1994). Dokumentację jaskini sporządzili 6.03.1996 r. J.Gubała, A. Kasza i J. Urban. Lokalizację otworu jaskini wykonał 18.04.2009 r. A. Kasza przy pomocy odbiornika GPS Map60CSx. Zaktualizował A. Kasza w 2009 r.
Plan opracowali J. Gubała, A. Kasza i J. Urban.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Urban J., Kasza A. 1994 (wzmianka, plan); (Rk) 1994 (wzmianka); Jaskinie Regionu Świętokrzyskiego 1996 (dokumentacja, plan); Urban J., Kasza A. 2008 (wzmianka).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Andrzej Kasza, Jan Urban
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2013
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Obiekt w serwisie Geostanowiska Geostanowisko Geostanowisko
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie