Państwowy Instytut Geologiczny

Państwowy Instytut Badawczy

Jaskinie Polski


Dane szczegółowe jaskini


Nazwa Schron w Wielkich Koryciskach
Inne nazwy
Nr inwentarzowy T.B-04.01
Region Tatry
Współrzędne WGS84 λ: 19°47′58,83″, φ: 49°16′08,50″
Gmina Kościelisko (gm. wiejska)
Powiat tatrzański
Województwo małopolskie
Właściciel terenu Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy
Podstawa ochrony
Ekspozycja otworu WNW
Pozostałe otwory
Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] 1090
Wysokość względna [m] 20
Głębokość [m]
Przewyższenie [m] 4,30
Deniwelacja [m] 4,30
Długość [m]
w tym szacowane [m]
7,50
Rozciągłość horyzontalna [m]
Położenie geograficzne Dolina Chochołowska, w górnej części Wąwozu Wielkie Koryciska, w rejonie Koryciańskiej Siklawy.
Opis drogi dojścia do otworu
Obiekt znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Podchodzimy wąwozem do zwężenia, gdzie w dnie zaczynają się progi. Przez dwa niewielkie prożki dochodzimy do podstawy dużego (około 20 m) progu (okresowy wodospad). Wspinamy się trawiasto-skalistym terenem w lewo od progu, do znajdującego się pod okapem skałki otworu (trudności dojścia od dołu III, krucho). Możliwe jest również zejście od góry, z obejściem głównych trudności, trudniejsze orientacyjnie. Zwiedzanie oprócz końcowego kominka bez trudności.
Opis jaskini

Otwór jest duży – szerokości około 4,5 m, o wysokości około 2 m. Jest to obszerny schron, półokrągło sklepiony, wysokości średnio 1,7 m (w głębi 1,9 m). Na końcu znajduje się wąski, nachylony kominek, 3,5 m wysokości (trudności I).

Ściany w otworze spękane, przy końcu zwietrzałe, w kominku widoczne rozmycia rozwinięte na powierzchniach ławic, a po prawej rura krasowa. Widoczne w nim jest również lustro tektoniczne (z prawej strony).

Schronisko rozwinięte jest w obrębie ciemnych wapieni bulastych tzw. wapieni z Reifling (triasu środkowego), należących do reglowej jednostki Furkaski. Namulisko stanowi ostrokrawędzisty, przeważnie drobny gruz wapienny.

Schron jest umiarkowanie wilgotny, niewielkie ilości wody kapią ze stropu, miejscami spływają ze ścian (obserwacje były czynione podczas przelotnych opadów na zewnątrz). Przewiewu brak, mikroklimat bardzo uzależniony od warunków zewnętrznych.

Światło sięga do końca.

Roślinność przy otworze obfita (drobne drzewka, rośliny kwiatowe, mchy, porosty). Niemal do końca sięgają mchy, do końca glony.

Obserwowano nieliczne owady: ćmy i muchy.
Historia badań
Historia eksploracji

Po raz pierwszy opisana została przez Wrzoska (1933).

Historia dokumentacji

W ramach inwentaryzacji OW PTPNoZ materiały terenowe zebrał R. M. Kardaś przy współpracy J. Bednarka i A. Rygiera (20.09.1978 r). Pomiary jaskini wykonano busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą, pomiar wysokości - altimetrem geodezyjnym Thomen. Dane zaktualizował R.M. Kardaś (2009).
Plan opracował: R. M. Kardaś.

Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona Nie
Literatura
Wrzosek, A. 1933 (opis, fot. progu z otworem); Tatry Polskie 1984 (lokalizacja na mapie); Jaskinie TPN 1991 (plan i opis inwentarzowy).
Materialy archiwalne
Autorzy opracowania Rafał M. Kardaś
Redakcja Jerzy Grodzicki
Stan na rok 2010
Grafika, zdjęcia Podgląd grafiki plan
Nazwa: Autor: Data wprowadzenia:
Zdjęcie