Schronisko leży w orograficznie lewym zboczu doliny Racławki. Idąc dnem doliny od strony Paczółtowic mijamy Skałę z Nyżą i po około 250 m, przed samą Skałą Opalona skręcamy w lewo (na NE) w płytko zarysowany wąwóz, którego dnem prowadzi słabo widoczna ścieżka. Po niecałych 100 m po lewej stronie pokazują się skały. Otwór znajduje się w tych skałach nad wąską półeczką, a bezpośrednio na skale nad otworem rośnie wielki buk. Jaskinia leży około 35 m nad dnem doliny.

Wg Kowalskiego (1951): „Wnętrze jaskini jest zupełnie ciemne, na ogół suche. Temperatura w głębi wynosiła dnia 2 XII 1950 +8,8OC (przy 0OC na zewnątrz).
Brak roślinności zielonej poza otworem.
W głębi w zimie kilka okazów nietoperzy podkowców, w korytarzyku wejściowym liczne owady.
Jaskinia znana jest miejscowej ludności, która wierzy mocno, że zakopane w niej są wielkie skarby. Dlatego też namulisko jest głęboko rozkopane. Wiadomości o jaskini zawdzięczam p. W. Danowskiemu i W. Starzeckiemu, którzy odnaleźli ją wg wskazań ludności jesienią 1950. W literaturze nie była ona dotąd wzmiankowana.”

Powstała ona w wapieniach dolnego karbonu zwanych wapieniami węglowymi. Jej geneza jest typowo krasowa a już „rura” wejściowa świadczy o freatycznym etapie rozwoju jaskini.

Wg Kowalskiego (1951): „Wnętrze jaskini jest zupełnie ciemne, na ogół suche. Temperatura w głębi wynosiła dnia 2 XII 1950 +8,8OC (przy 0OC na zewnątrz).
Brak roślinności zielonej poza otworem.
W głębi w zimie kilka okazów nietoperzy podkowców, w korytarzyku wejściowym liczne owady.
Jaskinia znana jest miejscowej ludności, która wierzy mocno, że zakopane w niej są wielkie skarby. Dlatego też namulisko jest głęboko rozkopane. Wiadomości o jaskini zawdzięczam p. W. Danowskiemu i W. Starzeckiemu,

W kolejnych relacjach z jaskini wciąż pojawiają się informacje o silnie rozkopanym namulisku dna jaskini i ciągle nowych wykopach. Dodać w tym miejscu należy że we wnętrzu nigdy nie były prowadzone badania archeologiczne czy paleontologiczne.

Jaskinię po raz pierwszy opisuje K. Kowalski nadając jej numer 175, dodaje jednocześnie, że nazwa Jaskinia Beczkowa jest nazwą ludową. W 1983 opis jaskini podaje M. Czepiel, który korzysta z planu M. Napierały z 1979 roku.
W 1983 M. Czepiel publikuje krótki opis z planem M. Napierały, który znacząco się różni od planu Kowalskiego. W 2003 roku M. Pawełczyk dodaje do planu Napierały stromy korytarz, który został odkopany w dnie drugiej salki i prowadzi do najniższego punktu jaskini. Pomiary wykonali w 1979 roku M. Napierała i S. Juziuk, a w 2003 r. uzupełnił je M. Pawełczyk. Dane zaktualizował A. Polonius (2017).
Plan opracował M. Napierała.

Kowalski K. 1951 (opis, plan); Czepiel M. 1983 (krótki opis, plan); Szelerewicz M. i Górny A., 1986 (wzmianka, podają wymiary); Pawełczyk M. 2003a (krótki opis, plan); Jaskinie Wyżyny Olkuskiej 2018b (plan i opis inwentarzowy).