Od szosy w Kolonii Zachodniej idziemy drogą polną ku ESE, w kierunku widocznych z daleka skał. Po około 300 m kierujemy się ku S ścieżką omijającą zarośla i po dalszych ponad 90 m docieramy pod skały, które dalej ku E opadają murem do dziedzińca z ogniskiem. Poszukiwany otwór spotykamy w południowym skraju tych skał. Latem zasłania go częściowo roślinność. Dojście bez trudności, zwiedzanie łatwe.

Główny otwór (1) widoczny w nieco pochylonej szczelinie ma 0,6 m szerokości i 2,5 m wysokości, 2 - około 0,4x0,4 m. Za głównym otworem wiedzie korytarz z dużymi wantami na dnie, który w głębi rozszerza się i spiętrza 1,5-metrowym progiem z głazów. Nad progiem wznosi się wąska (0,4 m) szczelina z prześwitem do powierzchni terenu, która za wielką wantą w stropie uchodzi ciasnym otworem 2.
Schronisko powstało w wapieniach skalistych górnej jury. Ściany są nieco rozmyte, zwietrzałe, widać na nich dziurki, miejscami występują małe nacieki grzybkowe oraz czarny epigenetyczny nalot krzemionkowy.
Namulisko buduje gleba, gruz wapienny, a w głębi szczeliny wielkie wanty. Osady pokrywa warstwa liści.
Wilgotność i przewiew zależą od warunków atmosferycznych. Schronisko jest widne.
Przed otworem rozwijają się bujnie rośliny kwiatowe (mi.in. drzewa liściaste, krzewy – róże, tarnina, jeżyny, bluszcze, pokrzywy i inne rośliny zielne), a także paprocie, oraz mchy porosty i glony, które sięgają do wnętrza szczeliny.
Faunę reprezentują owady (zaobserwowano pajęczyny i m.in. pająki Meta menardi , komary) oraz ślimaki.

Schronisko było znane od dawna, jednak brak o nim wzmianek w literaturze speleologicznej.

Dokumentację opisywanego obiektu sporządziła w dniu 16.07.2014 r. I. Luty. Pomiary przeprowadziła za pomocą busoli i klizymetru Suunto oraz dalmierza Disto X310, a położenie otworu określiła na podstawie pomiarów GPS Garmin eTrex i mapy w widoku ortofotomapa (http://mapy.geoportal.gov.pl), w kwietniu 2015 r. sfotografowała również otwór.
Plan opracowała I. Luty.

Jaskinie Wyżyny Olkuskiej 2018b (plan i opis inwentarzowy).