Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Doliną Jaworzynki docieramy do miejsca, gdzie odgałęzia się na prawo Żleb pod Czerwienicą. Percią wiodącą wschodnim zboczem tego żlebu, a następnie przechodzącą na zachodni stok, dochodzimy do Wyżniej Polany Jaworzynki i dalej trawersujemy zbocze, aż za las. Stąd na wprost widać trzy otwory w pasie niskich skałek pod wschodnią częścią Turni Jaworzyńskich (pod tymi skałkami biegnie perć). Poszukiwany otwór znajduje się ponad wschodnim skrajem skałek, w zagłębieniu u podnóża wysokich skał za nimi. Nie widać go z daleka. Dojście i zwiedzanie bez trudności.

Niski otwór (0,5 m) z zablokowaną w nim wantą wiedzie do opadającego ku SSW, piarżystego korytarza. Ten szeroki na około 2 m lecz niski ciąg przechodzi zaraz w małą komórkę. Stąd ku W wznosi się stromo równie szeroki, około 6-metrowy, piarżysty korytarz. Z niego na lewo można przejść przez niski przełaz do następnej komórki. Jej dno w górnej części tworzy płyta wapienna zapadająca ku NE, która urywa się w kilku miejscach ostrymi krawędziami. Z SE krańca tej komórki można przejść ciasnym, błotnistym korytarzykiem do pierwszej komórki. Komórki te rozdziela spory filar skalny.

Jaskinia powstała na rozmytych szczelinach w wapieniach malmo-neokomu serii wierchowej (fałd Giewontu). Jej ściany są zwietrzałe, bez nacieków. Ściany ciasnego, błotnistego korytarzyka, biegnącego ku S, są wyszlifowane przez przechodzące tędy prawdopodobnie często duże zwierzę (ślady futra?). Namulisko w przyotworowej, północnej części, tworzy rumosz wapienny, głębiej – glina jaskiniowa, w otworze – odrobina gleby. W osadach występują kości różnych zwierząt, a także odchody nietoperzy i świeże (oraz starsze) odchody dużego zwierzęcia żywiącego się m.in. jagodami. Na odchodach i zbutwiałych deskach widać pleśń.

Jaskinia jest wilgotna. Wyczuwa się przewiew. Światło sięga do kilku metrów od otworu, południowo-zachodnia część groty jest zupełnie ciemna. Nieliczne rośliny kwiatowe i paprocie rozwijają się przy otworze, nieco głębiej sięgają mchy, glony i porosty. Występują owady, nietoperze, gryzonie, a także bywa tu duże zwierzę. Jego świeże odchody znaleziono w komórce, a w głębi groty i w błotnistym korytarzyku – ślady odciśniętego futra.

Jaskinia znana była od dawna. Była rozkopywana w 1950 r. prawdopodobnie przez S. Zwolińskiego i współpracowników. Wzmianki bez nazwy o niej zawiera artykuł „Prace speleologiczne w Jaskini w Magurze” (1951) oraz inwentarz Kowalskiego (1953a).

Podczas prac nad inwentaryzacją jaskiń tatrzańskich, prowadzonych przez OW PTPNoZ, znaleziono we wnętrzu stare narzędzia i deski – ślady dawnych prac eksploracyjnych. Dokumentację groty sporządziła na początku września 2000 I. Luty. Pomiary sytuacyjno-wysokościowe położenia otworu metodą ciągu busolowo-taśmowego wykonała ona w dniu 24 października 2000 r. I. przy współpracy M. Kropiwnickiej. Pomiary przeprowadzono zestawem Silva i taśmą parcianą. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Prace speleologiczne w Jaskini w Magurze 1951 (wzmianka bez nazwy); Kowalski, K. 1953a (wzmianka bez nazwy); Jaskinie TPN 2002b (plan i opis inwentarzowy).