Dane szczegółowe jaskini
| Nazwa | Schronisko pod Dziobem II |
| Inne nazwy | |
| Nr inwentarzowy | T.E-05.03 |
| Region | Tatry |
| Współrzędne WGS84 | λ: 19°49′29,17″, φ: 49°14′29,93″ |
| Gmina | Kościelisko (gm. wiejska) |
| Powiat | tatrzański |
| Województwo | małopolskie |
| Właściciel terenu | Skarb Państwa | Tatrzański Park Narodowy |
| Podstawa ochrony | |
| Ekspozycja otworu | SW |
| Pozostałe otwory | |
| Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] | 1650 |
| Wysokość względna [m] | 550 |
| Głębokość [m] | 0 |
| Przewyższenie [m] | 0 |
| Deniwelacja [m] | 0 |
|
Długość [m]
w tym szacowane [m]
|
6
|
| Rozciągłość horyzontalna [m] | |
| Położenie geograficzne | Dolina Chochołowska, Dolina Iwaniacka, w skałach zachodniej części Kominiarskiego Wierchu w górnej części Szerokiego Żlebu. |
| Opis drogi dojścia do otworu |
Obiekt znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Szlakiem prowadzącym z Doliny Chochołowskiej na Iwaniacką Przełęcz dochodzimy do Polany Iwanówka. Stąd podchodzimy ku północnemu wschodowi w górę dnem Szerokiego Żlebu. Górną część żlebu zamyka grupa skał, która stanowi jednocześnie krawędź szczytowego plateau Kominiarskiego Wierchu od strony południowo zachodniej. Schron Pod Dziobem I T.E-05.02 znajduje się u podstawy charakterystycznej skały z okapem w kształcie dziobu zlokalizowanej w linii osi Szerokiego Żlebu. Schron Pod Dziobem II znajduje się 10 m na południowy wschód od niego. Dojście i zwiedzanie łatwe.
|
| Opis jaskini |
Obiekt stanowi półkolista wnęka skalna o szerokości 6 m i wysokości ok. 7 m. Głębokość wnęki wynosi 2,5 m. W północno-zachodniej części wnęki bierze początek szczelinowy korytarz o długości 4 m, szerokości 0,8 m i wysokości 2,5 m. Korytarz przy końcu rozdwaja się na dwie szczeliny kończące się ślepo. Schron rozwinięty jest w obrębie wapieni triasu środkowego serii paraautochtonicznej. Jest obiektem krasowym obecnie modelowanym przez proces wietrzenie mechanicznego w strefie wymarzania. Ściany wnęki są lite; w korytarzu zwietrzałe. Spąg tworzy autochtoniczny gruz skalny, a we wnęce znajduje się humus. Schron jest jasny, tylko do partii końcowych dociera światło rozproszone. Jaskinia jest sucha, a jej mikroklimat uzależniony od warunków atmosferycznych. W otworze występuje bogata roślinność sięgająca do partii końcowych obiektu. Występują tu porosty, mchy, paprocie i rośliny kwiatowe. Obserwacje fauny nie były prowadzone. |
| Historia badań |
|
| Historia eksploracji |
Ze względu na położenie obiekt musiał być znany od dawna. W czerwcu 1986 roku schron zwiedził W.W. Wiśniewski sporządzając jego plan. |
| Historia dokumentacji |
Obecną dokumentację obiektu sporządzili 1 września 2003 r. A. Gajewska i K. Recielski. Pomiary wykonano busolą Sisteco i taśmą parcianą. Zaktualizował K. Recielski (2009 r.). |
| Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona | Nie |
| Literatura |
Wiśniewski, W.W 1988 (plan); Jaskinie TPN 2004 (plan i opis inwentarzowy).
|
| Materialy archiwalne |
|
| Autorzy opracowania | Krzysztof Recielski |
| Redakcja | Jerzy Grodzicki |
| Stan na rok | 2010 |
| Grafika, zdjęcia |
plan
|
plan