Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Otwór znajduje się w Załupie – prowadzi nią droga ze Stołów przez Przełęcz Ku Stawku na Kominiarski Wierch – około 4 m pod stojącą w niszy figurką Matki Boskiej. Dojście bez trudności, zwiedzanie łatwe lecz uciążliwe (ciasno).

Otwór jaskini ukośny, trójkątny (o bokach 0,4x0,4x0,7 m), położony pod małym okapikiem. Za otworem ciągnie się szczelina nachylona pod kątem ok. 25˚. Poruszany się nią mniej więcej wzdłuż jej biegu, najpierw lekko w dół, a następnie w górę. Szczelina jest ciasna, ma na ogół 35–40 cm szerokości, przy końcu staje się nieco obszerniejsza. W lewo w dół widać jej ciasną kontynuację na długości około 5 m.

Jaskinia ma charakter rozmytej szczeliny tektonicznej w obrębie wapieni malmo-neokomu autochtonicznej serii wierchowej. Szczelina jest częściowo wypełniona namuliskiem. W partii przyotworowej i końcowej występują głazy i glina z autochtonicznym gruzem, w części środkowej dno jest skaliste. W jaskini występują nieliczne nacieki grzybkowe i, w środkowej części, pojedynczy stalagnat.

Jaskinia jest bardzo mokra, woda kapie ze stropu i cieknie obficie dnem szczeliny. Światło sięga na odległość ok. 3–4 m od otworu, przewiewu nie ma.

Roślinność nie występuje. W jaskini obserwuje się wielkie ilości much, spotyka się muszle ślimaków.

Jaskinia została odkryta przez R. i R.M. Kardasiów oraz M. Różyczkę w trakcie prac inwentaryzacyjnych OW PTPNoZ w dniu 16. 07.1977 r.

W tym samym dniu dokumentację jaskini sporządził R.M. Kardaś przy współpracy R. Kardaś i M. Różyczki. Pomiary wykonano taśmą parcianą i busolą geologiczną Meridian. Zaktualizował R.M. Kardaś (2009 r.). Współrzędne geograficzne otworu w oparciu o mapę topograficzną Tatr wydawana przez Głównego Geodetę Kraju (http://maps.geoportal.gov.pl) zweryfikował J. Grodzicki (2013).
Plan opracował R.M. Kardaś.

TATRY POLSKIE 1984 (lokalizacja na mapie); Jaskinie TPN 1993a (plan i opis inwentarzowy).