Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Przechodzimy przez potok wprost do widocznych z drogi otworów. Dojście bez trudności, zwiedzanie uciążliwe, wymaga użycia kombinezonów wodoszczelnych, ewentualnie sprzętu do nurkowania (ciasno).

Pod skałką znajdują się trzy otwory położone w niewielkiej odległości od siebie. Odchodzą od nich myte, ciasne korytarzyki wypełnione w znacznej części wodą. Jej przepływ wskazuje na istnienie połączenia pomiędzy nimi. Przy średnim stanie wody można bez nurkowania wejść na odległość około 5 m. Według ustnej informacji S. Wójcika z Zakopanego, przy wyjątkowo niskim stanie wody największy korytarzyk wiedzie w głąb skały około 5 m (wcześniej mijamy odgałęziający się za żebrami skalnymi w obie strony poprzeczny ciąg o długości około 10 m). Dalej, za małym prożkiem korytarz zakręca na lewo i kontynuuje się w postaci ciasnej szczeliny jeszcze ponad 5 m.

Jaskinia powstała w wapieniach malmo-neokomu autochtonicznej serii wierchowej. Ściany są gładkie, myte. Dno pokrywa piasek i żwir o składzie podobnym do osadów Potoku Kościeliskiego. Przez jaskinię przepływa część wody z potoku.

Światło sięga około 5 m w głąb. Roślinność i fauna lądowa nie występuje.

Jaskinia została odkryta przez S. Wójcika z Zakopanego, prawdopodobnie w latach pięćdziesiątych, przy wyjątkowo niskim stanie wody. Informacji o niej udzielił on zespołowi inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ oraz sporządził szkic groty i jej położenia.

W latach 1976-79 oraz w 1992 r. I Luty wielokrotnie usiłowała udokumentować jaskinię, jednak stan wody zawsze był zbyt wysoki, by przebyć korytarze; wykonała jedynie szkic. Wiśniewski (1990) zamieścił wzmiankę o otworach jaskini. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Szkic planu wg S. Wójcika (1975) i I. Luty (1992).

Wiśniewski, W.W. 1990 (wzmianka); Jaskinie TPN 1993b (szkic planu i opis inwentarzowy).

Wójcik, S. 1975 (szkic położenia i jaskini).