Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Dojście niebieskim szlakiem wiodącym na Czerwone Wierchy. Około 150 m nad Kobylarzowym Żlebem skręcamy ze szlaku na prawo, w nieznakowaną ścieżkę trawersującą zbocze Czerwonego Grzbietu. Nad Doliną Litworową, gdzie perć się rozdziela, schodzimy prawą orograficznie stroną pierwszego żlebu na jej dno. Poniżej pierwszego w dnie doliny małego, pochyłego prożka ze żłobkami krasowymi, trawersujemy zbocze w kierunku górnego zasięgu widocznego stąd pierwszego od dołu płata kosodrzewiny. Otwór odnajdujemy pod małą skałką, przypominającą raczej kamień, w pobliżu kosówki. Dojście bez trudności, boczna szczelina niezwykle ciasna.

Za trójkątnym otworem (0,5x0,65 m) ograniczonym od góry wantą, opada 2 m prożek do niewielkiej komórki. (Uwaga! zawaliskowe dno i ściany komórki obsuwają się i zapadają w głąb szczeliny pod dnem). Na lewo w dół od komórki odchodzi niezwykle wąska szczelina z zaklinowanymi wantami, w której osuwające się kamienie lecą kilka metrów w głąb.

Jaskinia powstała w strefie zawaliska, na szczelinie tektonicznej o kierunku NNW–SSE, w wapieniach triasu serii wierchowej (fałd Czerwonych Wierchów). Ściany komórki buduje gruz wapienny zlepiony gliną. Namulisko tworzy autochtoniczny gruz wapienny, glina i gleba.

Wilgotność zależna jest od warunków atmosferycznych panujących na powierzchni terenu. Wyczuwa się przewiew. Komórka jest oświetlona, część szczeliny – ciemna. Rośliny kwiatowe występują przy otworze, do komórki sięgają mchy, glony i porosty. Fauna nie była obserwowana.

Do 1998 r. opisywany obiekt był około 1,5 m nyżą znaną od dawna, nigdzie nie wzmiankowaną.

Podczas prac nad inwentaryzacją jaskiń tatrzańskich PTPNoZ I. Luty i R. Cygan przeprowadzili eksplorację i sporządzili w dniu 21 lipca 1998 r. dokumentację groty. Po wyjęciu dwóch want dno komórki osunęło się nagle o około 1,5 m w głąb szczeliny. Po usunięciu większej ilości kamieni powiększono nieco komórkę i odgruzowano częściowo szczelinę. Pomiary jaskini i położenia otworu wykonano przy użyciu zestawu Suunto i taśmy parcianej. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Jaskinie TPN 1999 (plan, przekrój i opis inwentarzowy).