Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Żółto znakowanym szlakiem podchodzimy Doliną Małej Łąki, następnie skręcamy do Niżniej Świstówki i idziemy dalej bez perci ku E, pod ściany, w kierunku ujścia Żlebu Poszukiwaczy Jaskiń. Nad piargiem wspinamy się kilka metrów (łatwo) do widocznego z drogi dojścia poszukiwanego otworu. Dojście łatwe, zwiedzanie bez trudności.

Otwór o szerokości około 0,5 m i wysokości 1 m prowadzi do ciasnego, prostego korytarzyka. Za prożkiem 0,4 m rozszerza się on nieco i znów zwęża, następnie przechodzi w wysoką na ponad 3-metrową, pochyłą, szczelinową komórkę zamkniętą zawaliskiem. W jej górnej części można przejść nieco dalej ku NE niż w dolnej.

Jaskinia rozwinęła się w wapieniach należących do wierchowej jednostki Organów (fałd Czerwonych Wierchów), na szczelinie 51̊/68̊ S. Na ścianach w komórce występują nacieki grzybkowe i mleko wapienne. Namulisko do prożka 0,4 m tworzy głównie gleba, są też jej namyte ślady w zawalisku końcowym. W głębi groty występuje drobny gruz wapienny z domieszką gliny i piasku, a na końcu – duże wanty.

Szczelina jest wilgotna. Wyczuwa się delikatny przewiew. Światło odbite dociera prawie do końca. Przy otworze rozwijają się mchy, glony i porosty; roślin kwiatowych brak. Faunę reprezentują liczne owady troglokseniczne (m.in. motyle, ćmy, komary, muchówki i pająki).

Brak wzmianek o tym obiekcie w literaturze speleologicznej do czasu zinwentaryzowania go.

Podczas prac nad inwentaryzacją jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ dokumentację szczeliny sporządziła w dniu 28 lipca 1978 r. I. Luty przy współpracy M. Lasoty. Pomiary wykonano busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą. Dane sytuacyjno-wysokościowe położenia otworu podano na podstawie pomiarów przeprowadzonych w dniu 23 września 1982 r. Zespół Koła Naukowego Geodetów Górniczych AGH pod kierownictwem W. Borowca. Dane zaktualizowała I. Luty (2009). We wrześniu 2017 r. F. Filar skorygował współrzędne geograficzne otworu oraz wykonał jego zdjęcie.
Plan opracowała I. Luty.

Burkacki M. i in. 1984 (informacja o odkryciu i udokumentowaniu); Luty I. 1982b (informacja o pomiarach sytuacyjno-wysokościowych, bez nazwy); Luty I. 1989b (dane morfometryczne, lokalizacja na mapie i rysunku ścian Mnichowych Turni, dane historyczne); Jaskinie TPN 2000 (plan i opis inwentarzowy).