Jaskinia znajduje się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego – dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Czerwonym szlakiem idziemy około 50 m od Przełęczy Mułowej ku wschodowi. W miejscu, gdzie wychodzi on z łagodnego zakrętu, nad najbliższym ścieżki urwiskiem skręcamy na północ i tam, tuż nad przepaścią odnajdujemy otwór I (górny). Do otworu II docieramy przez jaskinię. Dojście i zwiedzanie bez trudności.

Owalny otwór I (1,2x0,8 m) prowadzi do płytkiej (3,7 m), łatwej studzienki. Schodzimy nią do szczelinowego, 15-metrowego korytarza o nierównym dnie. Ku zachodowi korytarz uchodzi w przepaść ściany Krzesanicy niewielkim otworem II. Tuż przed otworem widać w stropie prześwit do powierzchni, a wcześniej 2-metrowy kominek. Na wschód od studzienki, po kilku metrach korytarz zamyka zawalisko.

Dziura w Krzesanicy I rozwinęła się w wapieniach triasu środkowego paraautochtonicznego fałdu Stołów (seria wierchowa), na szczelinie o kierunku 70º. Namulisko tworzy glina i gruz wapienny.

Jaskinia jest wilgotna. Światło sięga prawie do końca. Najdalsza, wschodnia część korytarza pozostaje ciemna. Przy otworze, w szczelinach skały występuje uboga roślinność kwiatowa, a głębiej sięgają mchy i porosty. Faunę reprezentują owady i ślimaki.

Nie zauważono śladów zwiedzania czy eksploracji, brak też wzmianek o istnieniu tego obiektu.

W ramach inwentaryzacji jaskiń tatrzańskich OW PTPNoZ dokumentację dziury sporządziła I. Luty przy współpracy T. Ostrowskiego w dniu 14 lipca 1979 r. Pomiary sytuacyjno-wysokościowe położenia otworu przeprowadzono metodą ciągu azymutalno-taśmowego. Wszystkie pomiary wykonano busolą geologiczną Meridian i taśmą parcianą. W 1994 r. stwierdzono zawalenie zachodniej części stropu. Dane zaktualizowała I. Luty (2009).
Plan opracowała I. Luty.

Jaskinie TPN 1996 (plan, przekrój i opis inwentarzowy).