Obszerny otwór 2,8 m szerokości i wysoki na 3 metry otwiera się w ścianie skalnej. Przed nim znajduje się metrowej szerokości półka, urywająca się 10 metrowym progiem skalnym. Za otworem ciągnie się obszerny, 23 metrowy korytarz o szerokości do 4 m i wysokości do 2 m, obniżający się pod koniec do 1 m. Dno, równe w całej jaskini, wypełnione jest namuliskiem. Na końcu jaskinia zamknięta jest gruzem wapiennym z gliniastym osadem z wystającymi z nich korzeniami. Wydaje się być pozostałością większej jaskini, obecnie jest tunelem przebijającym na wylot turnię w Wielkiej Skale, z zablokowanym drugim otworem.

Jaskinia krasowa powstała w wapieniach skalistych górnej jury (oksford), na pionowej szczelinie NE-SW. Występują w niej formy erozyjne powstałe w strefach freatycznej i wadycznej, na ścianach i stropie występują kotły wirowe, w profilu widoczne jest wcięcie rynny bocznej, a w otworze i przed nim wcięta jest rynna denna.

W jaskini zachowała się starsza generacja szaty naciekowej w postaci polewy naciekowej z żebrami naciekowymi, pokrytymi warstwą skonsolidowanego mleka wapiennego. Na stropie w wielu miejscach widoczne są kożuchowe nacieki z plastycznego mleka wapiennego. Osady namuliska są suche, pylaste, jasnobrązowe z drobnym gruzem wapiennym, wydają się być obfite nienaruszone.