Od szosy Kraków-Olkusz skręcamy w Jerzmanowicach na drogę w kierunku Jaskini Nietoperzowej. Po 300 m po prawej stronie doliny widoczne jest wzgórze Psiklatka z odsłoniętymi grupami skalnymi. W najwyższej grupie, znajdującej się najbliżej drogi do Jaskini Nietoperzowej, od strony południowej znajduje się otwór jaskini w Polniku I. Od jej otworu idziemy u podnóża skał ku W, po kilkudziesięciu metrach dochodzimy do dużego otworu Jaskini w Polniku II. Zwiedzenie jaskini wymaga uzyskania zgody właściciela terenu.

Otwór szerokości 6 i wysokości 2 metrów wprowadza do jasnej sali 5,5 m długości, o ścianach z licznymi, kolistymi jamami krasowymi. Na końcu sali znajduje się wejście wąskiego korytarza do1,5 m wysokości z 1,5 m progiem skalnym, za którym biegnie niski korytarz po 2 m doprowadzający do niewielkiej salki o wymiarach 2x2 m. Nieco przed nią odchodzi ciasny, szczelinowy korytarz, prowadzący w górę uchodzi na powierzchnię w ciasnej nie do przejścia szczelinie. Z salki w kierunku N prowadzi meandrujący, ciasny korytarz 8 m długości o kolistym przekroju, zwężający się na końcu.

Jaskinia krasowa powstała w wapieniach skalistych górnej jury (oksford), na ścianach i stropie w jaskini widoczne są liczne kotły wirowe, duża ilość jam i drobnych kanałów.

W korytarzu pod koniec występują polewy ze skonsolidowanego mleka wapiennego.

Osady namuliska w sali z otworem wydają się być obfite, nienaruszone, na powierzchni są pylaste, humusowe z głazami i gruzem wapiennym. W korytarzu namulisko jest skąpe, ilaste z gruzem wapiennym.

Jaskinia jest wilgotna, występuje przewiew pomiędzy otworem a szczeliną na końcu, prowadzącą do powierzchni.

Na ścianach w sali przy otworze występują glony, porasta je również bluszcz pospolity Hedera helix i zanokcica skalna Asplenium trichomanes.

Wewnątrz zaobserwowano pajęczaki. Na ścianie w otworze znajduje się tabliczka informująca o występowaniu tutaj padalca turkusowego Angius cephalonnicus.

Faunę pajęczaków badała Sanocka-Wołoszynowa (1981).

Jaskinia znana była od dawna.

Po raz pierwszy udokumentował ją Kowalski (1951). Aktualną dokumentację sporządził A. Górny (26.11.2009 r.).
Plan opracował M. Napierała.

Kowalski K. 1951 (opis inwentarzowy jaskini poz. 162, „Schronisko w ostańcu na prawym brzegu doliny II” [14.IV.1946 r.], plan); Czepiel M. 1980 (dane morfometryczne, opis dojścia, plan wg M. Napierały [1978]); Sanocka-Wołoszynowa E. 1981) wymienia z jaskini 2 gatunki kosarzy i 3 gatunki pająków); Szelerewicz M., Górny A. 1986 (w pełnym wykazie jaskiń i schronisk Wyżyny Krakowsko-Wieluńskiej, poz. II.F.48); Jaskinie Wyżyny Olkuskiej 2010 (plan i opis inwentarzowy).