Od bocznej drogi, prowadzącej z Mirowa (dzielnicy Częstochowy) do Gąszczyka koło Mstowa, przy charakterystycznym miejscu, jakim są dwa ostre zakręty po wyjeździe z lasu, należy przejść 200 m na południe, na rozległe wzgórze, porosłe mieszanym lasem i zryte lejami po dzikiej eksploatacji wapienia. W południowo-zachodniej części zachowało się kilkanaście skałek. Schroniska znajdują się u podstawy małej, 2,5-metrowej skałki, po obydwóch jej stronach.

Z północno-wschodniej strony skałki jest ukryty niski, prostokątny otwór, posiadający aktualnie szerokość 1m i wysokość 0,8 m. Przed otworem schroniska wschodniego jest małe wyrobisko. Obydwa zostały opisane przez Kowalskiego, jako Schroniska obok Kolonii Mirów koło Częstochowy I i II: „Schronisko 505 zostało odsłonięte lub może tylko częściowo zmienione przez eksploatację kalcytu (raczej kamienia wapiennego - J.Z.). Jest ono szerokie, lecz niskie, dno znajduje się poniżej poziomu otaczającego gruntu. Przed otworem hałda. Być może łączy się ono ze schroniskiem 506, które leży po przeciwnej stronie tej samej skałki i ma bardzo podobną budowę... Schronisko 506 jest niskie, lecz szerokie, ku końcowi zupełnie wypełnione namuliskiem.”

Obecnie schronisko zachodnie (nr 505) jest całkowicie zamulone i, praktycznie, niedostępne. Schronisko wschodnie także zostało znacznie zasypane namuliskiem, powstałym głównie z rozkładu nawianych do środka liści. Z budowy tych schronisk można wywnioskować, że są to wymyte kieszenie krasowe i podskalne wnęki, jakie dość często można znaleźć u podstawy małych, osobno porozrzucanych na stoku dużych bloków skalnych. Niekiedy są one udrożnione dzięki norom wykopanym przez zwierzęta w glebie, rzadziej namulisku, lub wypłukane przez deszcze.

Dokumentację schronisk sporządził K. Kowalski (1951), dane zaktualizował J. Zygmunt w 2009.r

Kowalski K. 1951 (opis, plan); Szelerewicz M., Górny A. 1986 (wykaz); Jaskinie Wyżyny Częstochowskiej 2011a (plan i opis inwentarzowy); Zygmunt J. 2013 (replika opisu z t.1 Jaskinie Wyżyny Częstochowskiej, replika planu K. Kowalskiego, pod nr inwentarzowym wg własnego podziału autora, brak historii udokumentowania).

Zygmunt J. i in. 2000 (wzmianka).