Dogodne dojście prowadzi z przystanku PKP w Kusiętach Nowych (linia Częstochowa - Kielce). Należy wędrować czerwonym szlakiem turystycznym, 2 km w kierunku Częstochowy. Leżące blisko linii PKP zalesione wzgórze to Zielona Góra (dawniej nazywana Gołą Skałą), będąca rezerwatem przyrody. Szlak wyprowadza na porośnięty bukowym lasem grzbiet góry. . Schronisko znajduje się blisko ścieżki oznakowanej czerwonym szlakiem „Orlich Gniazd”.

Schronisko na całej swojej długości znajduje się pod szerokim okapem i jest rozdzielone płetwą skalną na dwie nierówne części, o długości 11-tu i 5-ciu metrów. Wysokość stropu w otworze schroniska sięga 3 m. Wg Kowalskiego „... Wielki otwór schroniska wychodzi na połogi stok. Za nim obszerne, jasne i suche schronisko z małym korytarzykiem idącym w bok, rozkopanym przez poszukiwaczy kalcytu. Na dnie próchnica, w głębi namulisko rozkopywane...”

Schronisko tworzy jedną wielką, półotwartą komorę, o długości 12 m, szerokości 9 m i wysokości 2-3 m. Od strony wschodniej, pod pochyloną płetwą, jest ukryta niska nisza, sięgająca 6 m w głąb skały. W części przeciwległej, zachodniej, znajdują się dwie ślepe kieszenie, zamknięte piaszczysto-ilastym namuliskiem. Jedna z nich ma formę niskiego, 4-metrowego korytarzyka.

Powstało w wapieniach jurajskich. Ściany i strop są ogładzone, ze śladami korozji i wietrzenia. Nacieków brak. Namulisko jest bardzo obfite, zasadniczo próchnicowe, w głębi powstałe z piasku ilastego i rumoszu wapiennego. Schronisko jest w całości widne i wymarzające.

Maślankiewicz w roku 1937 podaje po raz pierwszy opis schroniska: „...Prawie na samym szczycie od strony pn.-wschodniej znajduje się duża jaskinia o szerokim otworze 8-metrowym, posiadającym wysokość 4 metrów. Jaskinia ta ciągnie się do 6 metrów w głąb, osiągając długość 15 metrów. Stalaktytów nie zawiera, a łatwa dostępność spowodowała, że wszystkie niemal ściany i strop zajęte są wyrytymi lub wymalowanymi napisami zwiedzających...”

W roku 1951 obiekt opisał Kowalski pod numerem inwentarzowym 501. Było wzmiankowane przez Szelerewicza i Górnego (1986) oraz Zygmunta (2003).

Materiały dokumentacyjne zebrał J. Zygmunt w marcu 2000 r. Dane zaktualizował J. Zygmunt w 2009 r.
Plan opracował J. Zygmunt.

Maślankiewicz K. 1937 (opis); Kowalski K. 1951 (opis, plan); Szelerewicz M., Górny A. 1986 (wzmianka); Zygmunt J. 2003 (w wykazie jaskiń jako Schronisko w Zielonej Górze); Jaskinie Wyżyny Częstochowskiej 2011a (plan i opis inwentarzowy); Zygmunt J. 2013 (replika planu - zmniejszony - i opisu (skróconego) z t.1 Jaskinie Wyżyny Częstochowskiej, fot. otworu, pod nr inwentarzowym wg własnego podziału autora).

Zygmunt J. i in. 2000 (dokumentacja).