Z Mnikowa, na skrzyżowaniu tuż przy moście na potoku Sanka, kierujemy się drogą asfaltową prowadzącą do Baczyna (ku północy). Po przejściu ok 400 m skręcamy w kierunku doliny wąską drogą asfaltową. Po przejściu ok. 500 metrów od drogi głównej (Mników-Baczyn), dochodzimy do zabudowań. Droga asfaltowa kończy się przy zabudowaniach dawnego młyna. Idziemy dalej ścieżką biegnącą wzdłuż potoku. Dolina na tym odcinku jest zalesiona, a jej stoki są strome. Ścieżka doprowadza do kładki. W tym miejscu skręcamy w lewo ze ścieżki i kierujemy się w górę, na grzbiet skałki. Kilka metrów poniżej grzbietu znajduje się niewielki otwór jaskini.

Za otworem korytarz opada w dół, doprowadzając po 2 m do niewielkiej salki o wymiarach 3 x 2 m. Z niej w kierunku południowo‑zachodnim odchodzi ciasny korytarzyk 1 m długości (ZI), doprowadzający do kolejnego rozszerzenia, którego dno wypełnia obfity lessowy osad z zagłębieniami po borsuczych korytarzach. W kierunku północno‑ wschodnim ciasny korytarzyk prowadzi w kierunku Jaskini na Miłaszówce; stwierdzono w nim kontakt głosowy z tą jaskinią. Z salki za otworem w kierunku północno‑wschodnim odchodzi niski, biegnący stromo w górę korytarz, zakończony kominem zablokowanym gruzem wapiennym i lessem. Ze stropu zwieszają się korzenie drzew.

Jaskinia powstała w wapieniach skalistych górnej jury (oksford). Utworzyła się w warunkach freatycznych. Namulisko jest bardzo obfite, na jego powierzchni zalega humus i less z gruzem wapiennym.

Światło rozjaśnia tylko korytarz przy otworze, w głębi jest ciemna. Jest wilgotna, zimą z otworu wydobywa się ciepłe powietrze.

Wewnątrz stwierdzono występowanie pajęczaków: Tegenaria silvestris, Tegenaria ferruginea, Meta menardi, Nesticus cellulanus, Phrurolithus festivus, Leiobunum rupestre, Neobisium (Neobisium) carcinoides (Sanocka-Wołoszynowa, 1981). W salce za otworem na ścianach obserwowano duże bezskorupowe ślimaki, ćmy Scoliopterix libatrix i komary.

Znana była od dawna, pierwsze dane o jaskini publikuje Czepiel w 1976 r.

Dokumentację sporządził A. Górny (11.1999). Dane zaktualizował A. Górny (2009).
Plan opracował M. Czepiel.

Czepiel M. 1976 (podstawowe dane o jaskini, plan); Sanocka-Wołoszynowa E. 1981 (stwierdza występowanie 7 gatunków pajęczaków); Szelerewicz M., Górny A. 1986 (wymieniają w wykazie); Jaskinie Pomostu Krakowskiego 2011 (plan i opis inwentarzowy.

Baryła J., Górny A., Pruc M., Słobodzian B., Szelerewicz M. 2000 (opis inwentarzowy i plan jako Schronisko nad Miłaszówką).