Od schroniska na Hali Boraczej idziemy niebieskim szlakiem turystycznym prowadzącym na Halę Lipowską. Dochodzimy do miejsca, w którym w prawo w górę odchodzi szlak czarny na Halę Redykalną. Nim idziemy aż do osiągnięcia bocznego grzbietu schodzącego z Redykalnego Wierchu w kierunku Hali Boraczej. Dalej szlakiem do miejsca, gdzie na przełączce szlak odchodzi trawersem na S, my idziemy dalej ściśle grzbietem (granicą oddziałową). Po około 200 m dochodzimy do głazowiska. Tu z lewej (E) strony znajduje się niewidoczny z dala otwór jaskini. Dojście nieskomplikowane, otwór łatwy do znalezienia. Zwiedzanie bez trudności.

 Otwór wejściowy (1,4 x 0,8 m) prowadzi do prostokątnej 1,2 m głębokości studni. Na SE przez stromy korytarz zakończony prożkiem wydostajemy się do większej, prostej szczeliny (o tym samym przebiegu) będącej główną częścią jaskini. Na odcinku około 7 m dno jest płaskie, tylko w odległości 1,8 m od prożka znajduje się większy, prostokątny głaz. Szczelina dochodzi do 2,5 m wysokości. Przy dnie szerokości 1 m, zwęża się ku górze do 0,6 m. Ściany są proste, lite, o kierunku SW. W końcowej części profil szczeliny zmienia się. Dno zrazu wznosi się, dalej natomiast jest wyrównane. Strop płaski przechodzi w zawalony kominek. Ściany do połowy wysokości nachylone tak, jak uprzednio, w górnej części jednak zmieniają swój kierunek na NE. Po dalszych 3 m szczelina kończy się niedostępnym pęknięciem.

 Do dolnych partii jaskini przedostać się można przez ciasne przejście, które odchodzi w NW krańcu głównej szczeliny poniżej zejścia ze studni wejściowej. Przez 1,5 m próg w dół przedostajemy się do niższego piętra jaskini. Ku NW stromo w dół biegnie korytarz o długości około 3 m, który za zawaliskiem kończy się studnią (głębokości około 2 m), nie penetrowaną w całości z uwagi na dużą ciasnotę. Ku SE odchodzi prostokątny, równy korytarz (wysokości około 2 m; szerokości 0,7 m) o litych, prostych ścianach i nachylonym stropie. Po 7 m kończy się on niedostępnym pęknięciem.

 Jaskinia osuwiskowa, powstała w gruboławicowych piaskowcach magurskich. Dno pokryte gruzem skalnym i głazami, wśród których występują nieliczne większe bloki.

 Jaskinia sucha. W zimie główna szczelina wymrażana jest w całości, tworzą się nacieki lodowe. Światło sięga do prożka w korytarzu wejściowym. Przewiew słabo wyczuwalny przy otworze.

 Przy otworze i na ścianach studni wejściowej występują mchy. Zaobserwowano owady bezskrzydłe (Tetrodontophora bielanensis) (Kowalski 1954), w dolnych partiach pająki. W 1997 r. odnotowano 3 zimujące, nieoznaczone nietoperze (Mysłajek 1998).

Jaskinia (główna szczelina) znana jest ludności miejscowej od dawna. W literaturze pewne wzmianki o jaskini z tego rejonu - prawdopodobnie dotyczy to opisywanego obiektu, inny w okolicy jest nieznany ludności miejscowej nawet z przeszłości - odnaleźć już można w „Dziejopisie Żywieckim” A. Komonieckiego (druk 1866). Od lat 70-tych członkom bielskiego klubu znane było przejście do niższych partii, jednakże nie wzbudziło ono większego zainteresowania.

W 1954 r. K. Kowalski publikuje opis inwentarzowy i plan głównej szczeliny.  W ramach inwentaryzacji jaskiń beskidzkich materiał dokumentacyjny zebrali dnia 23 grudnia 1993 r. J. Pukowski i J. Ganszer ( Speleoklub Bielsko-Biała) i P. Gawłowski oraz dnia 5 marca 1994 r. J. Pukowski i J. Ganszer. Pomiary wykonano busolą geologiczną Freiberg i taśmą parcianą. W 2005 i 2006 r J. Ganszer pomierzył współrzędne geograficzne GPS. Dane zostały zaktualizowane w 2009 r.
Plan opracował J. Ganszer, przekrój rozwinięty J. Pukowski i J. Ganszer.

Komoniecki A. 1866 [druk] (wzmianka o jaskini); Kowalski K. 1954 (opis inwentarzowy i plan głównej szczeliny); Klassek G. 1990b (ujęta w wykazie jaskiń i schronisk podskalnych Beskidów i Pogórza Karpackiego); Klassek G. 1995 (wzmianka o inwentaryzacji); Jaskinie Polskich Karpat fliszowych 1997a (plan i opis inwentarzowy); Mysłajek R.W. 1998a (wzmianka o nietoperzach); Wiśniewski W.W. 1998 (wzmianka o jaskini).