Jaskinia znajduje się na terenie Babiogórskiego Parku Narodowego - dojście i zwiedzanie jest możliwe tylko po uzyskaniu zezwolenia Dyrekcji Parku. Od Przełęczy Krowiarki idziemy za znakami czerwonymi przez Główniak w kierunku góry Brożki. Nie dochodząc do szczytu, od kamienia oznaczonego nr 210-207 schodzimy ze szlaku na lewą stronę w dół. Dalej skręcając nieznacznie w prawo kierujemy się nad polanę-młakę. Przecinamy ścieżkę i idąc ukośnie w prawą stronę dochodzimy do pierwszych rowów rozpadlinowych. Tu w lejowatym zapadlisku znajduje się otwór. Od szlaku czerwonego 10 minut marszu (wg J. Ganszera). Dojście mylące, otwór trudny do znalezienia. Zwiedzanie bez trudności.

Czworoboczny (0,7 x 0,9 m), sztucznie poszerzony otwór wejściowy, znajdujący się na dnie lejowatego zapadliska, prowadzi ku NW w dół do małej sali (długości około 2 m, szerokości 2,4 m). Jej strop i ściany są nieregularne, dno w środkowej części płaskie. Ku N i S odchodzą ciasne szczeliny.

Obiekt osuwiskowy, powstały w gruboławicowych piaskowcach magurskich. Dno pokryte rumoszem i gliną.

Jest suchy. W otworze wyczuwa się intensywny przewiew, powodujący wyraźne obniżenie temperatury. Światło sięga tuż za otwór wejściowy.

Flory nie zaobserwowano.

Zauważono 1 ćmę.

Rowy rozpadlinowe (gdzie niegdyś miała znajdować się większa jaskinia) wskazał dnia 4 maja 1996 r. strażnik Babiogórskiego Parku Narodowego członkom bielskiego klubu, którzy rozkopali otwór wejściowy (wcześniej nieznany).

Materiał dokumentacyjny zebrali dnia 1 czerwca 1996 r. J. Pukowski, M. Rachwaniec i J. Ganszer (Speleoklub Bielsko-Biała). Pomiary wykonano busolą geologiczną Freiberg i taśmą parcianą.  Dane zostały zaktualizowane w 2009 r. W 2014 r. powtórnie schronisko skartował P. Franczak.
Plan opracował P.Franczak.

Jaskinie Polskich Karpat fliszowych 1997a (plan autorstwa J. Ganszera z 1996 r. i opis inwentarzowy); Pukowski J. 1998b (wzmianka o obiekcie).