Schronisko znajduje się w tej samej skale, na której zachowały się, powszechnie znane, ruiny średniowiecznej strażnicy. Z końca Przewodziszowic należy udać się leśną drogą, oznakowaną żółtym kolorem szlaku żareckiego. Po około 700 metrów dochodzimy do wybitnej skały, samotnie sterczącej w lokalnym obniżeniu pod wzgórzem ze Skałami Rajcy. Schronisko znajduje się w południowo-zachodniej części ostańca.

Główny otwór znajduje się po stronie północnej. Ma on formę wysokiego trójkąta, o wymiarach 3x8 m. Z prawej strony jest zastawiony ogromnymi blokami skalnymi, część z nich jest zaklinowana w szczelinie, w jaką się zmienia górna część otworu. W tej części schronisko jest stosunkowo obszerne, dostępne dla ludzi. Przed tym otworem jest wylany betonowy podest.
Stąd odchodzi w lewo ciasna, lekko skośna szczelina, o wysokości około 8 metrów. Jest praktycznie niedostępna. Wyprowadza ona po drugiej, południowej stronie ostańca, w połowie ściany, na wysokości 5–7 m. To miejsce jest dostępne jedynie przy pomocy wspinaczki (o trudnościach IV).
Schronisko ma ściany łamane, bez śladów po naciekach, z czarnym nalotem. Namulisko jest próchnicowe, dość dużej miąższości. Na ścianach i w pobliżu otworów występuje roślinność ruderalna (glistnik, pokrzywa) i murawowa.
Obiekt utworzył się w wapieniach jurajskich na ogromnym pęknięciu, dzielącym ten fragment skały na dwie części.

Nie był wzmiankowany.

Dokumentację sporządził M. Czepiel, na podstawie pomiarów własnych, przeprowadzonych w 2000 r.
Plan opracowali M. Czepiel, J. Zygmunt.

Jaskinie Wyżyny Częstochowskiej 2010 (plan i opis inwentarzowy).