Nad wschodnim skrajem miejscowości Podzamcze góruje wysokie wzgórze z ruinami zamku na północnym zboczu. Jest to najwyższe wzniesienie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej – Góra Zamkowa nazywana czasami Górą Janowskiego. Na szczycie i zboczach góry jest rozrzuconych kilka grup skalnych i pojedynczych skałek. Opisywane schronisko leży ok. 105 m na południowy-wschód od południowego narożnika murów zamkowych, na wschodnim skraju muru skalnego wznoszącego się na szczycie Góry Zamkowej, mniej więcej w połowie wysokości tego muru. Schronisko to, leży niemal dokładnie nad Schroniskiem obok ruin zamku w Ogrodzieńcu I. Dolny otwór schroniska wychodzi na łagodny stok nachylony ku zachodowi. Górny otwór wychodzi skalnym oknem nad urwiskiem o wysokości 10,5 m.

Schronisko to niewielkie fragment charakterystycznej rury skalnej o genezie freatycznej. Nad główną rurą znajduje się druga rura silnie spłaszczona. Mniej więcej w 1/3 długości obie rury są połączone rodzajem wewnętrznego okna. Obie rury wznoszą się od otworów dolnych do górnych o około 4 m.
Całe schronisko jest suche i przewiewne. Jest również widne (górna rura jest nieco bardziej mroczna).
Dno w całym schronisku to lita skała. Ciekawostką jest to, że w dnie głównej rury znajduje się wydłużony kocioł eworsyjny zwany marmitem. Marmit ten jest wypełniony gliniasto-humusowym namuliskiem. Nacieków jaskiniowych brak. Ściany są mocno wypolerowane ubraniami odwiedzających turystów. Brak przedstawicieli flory i fauny.

Łatwość dostępu powoduje, że schronisko jest dobrze znane i często odwiedzane.
Po raz pierwszy schronisko opisuje w 1971 roku Z. Biernacki. W 1986 schronisko wymienia Szelerewicz i Górny nadając mu numer V.A.2.

Pomiary wykonali w czerwcu 2010 r. Adam i Krystyna Polonius.
Plan opracował A. Polonius.

Biernacki Z. 1971; Szelerewicz M., Górny A.1986; Jaskinie Wyżyny Częstochowskiej 2010 (plan i opis inwentarzowy).