Schronisko znajduje się w pobliżu miejscowości Suliszowice, na ugorowanych polach wierzchowiny, ograniczającej wieś od wschodu. Najdogodniej dojść do niego od ostatniego przystanku w Suliszowicach, wzdłuż polnej drogi około 400 m. Podobnie jak Brama Suliszowicka, również ten obiekt znajduje się w ostańcu, którego ściany osiągają wysokość 10-12 m.

Składa się on z dwóch wielkich okapów, połączonych w środku ostańca krótkim (1 m) i niskim (0,6 m) przejściem. Część wschodnią tworzy okap o rozciągłości 10 m, wysokości do 5 m i maksymalnym wysięgu 4 m. W jego wschodniej części znajduje się wejście do krótkiego, 2-metrowego korytarzyka, o szerokości 0,8 m i wysokości 0,6 m. Od południa, w środkowej części biegnie w kierunku południowym 2-metrowa odnoga, utworzona na poprzecznej szczelinie. Spąg pod okapem jest pokryty humusem, a w części zachodniej - rumoszem skalnym. Rumosz ten zalega również spąg przejścia do części zachodniej. Jest to również okap, o rozciągłości 9 m, wysokości 8 m i maksymalnym wysięgu 4 m. W południowej części okapu, nad 1,8-metrowym progiem znajduje się myta wnęka, posiadająca szerokość 2,5 m i kontynuująca się w głąb skały na odległość 2 m. Jej spąg jest skalny. W środkowej i północnej części spąg pod okapem jest pokryty grubą warstwą rumoszu. W pozostałej - humusem. Od północnej strony ostańca, ponad stromym stokiem znajduje się krasowa wnęka, mająca rozciągłość 2 m i okap o wysięgu 1m.

Schronisko powstało w górnojurajskim wapieniu skalistym, na skrzyżowaniu dwóch pęknięć - jednym o biegu NE-SW, co widać wyraźnie w obrysie okapów, oraz drugim - kierunku WNW-ESE. Podobnie jak Brama Suliszowicka pierwotnie stanowiło ono fragment większego systemu jaskiniowego. Jego kubatury musiały być znaczne, co widać m.in. na przekroju części zachodniej. Schronisko jest pozbawione nacieków.

Flory i fauny nie zaobserwowano.

Schronisko nie było dotąd publikowane.

Dokumentację opracował M. Czepiel na podstawie pomiarów własnych i J. Zygmunta, sporządzonych w dniu 25 listopada 2000 r. Dane zaktualizował J. Zygmunt (2009 r.).
Plan opracował M. Czepiel.

Jaskinie Wyżyny Częstochowskiej 2011b (plan i opis inwentarzowy).

Czepiel M., Zygmunt J. 2001 (dokumentacja).