Schronisko znajduje się w tej samej skale co Jaskinia Ostrężnicka, w odległości około 10-ciu metrów na zachód od głównego otworu (I) tej jaskini.

Otwór schroniska jest w postaci ukośnej, szerokiej szczeliny, o wysokości 3 m i szerokości 2 m, częściowo przysłoniętej u dołu dużą wantą. Za nim biegnie myty, 6-metrowy korytarz, wysoki do 1 m i szeroki około 1,5 m. Kończy się on owalną komórką, posiadającą średnicę około 1,5 m. W jej ścianie, na przedłużeniu korytarzyka widnieje niedostępna szczelina. Tuż za otworem, po prawej stronie odchodzi boczny, równoległy do pierwszego korytarzyk, o długości 4 m, szerokości 1 m i wysokości do 1,2 m. Jego dno jest pokryte namuliskiem piaszczystym, natomiast w korytarzyku głównym - próchnicowo-piaszczystym. W komórce spąg jest skalisty.
Schronisko genetycznie jest związane z Jaskinią Ostrężnicką. Rozwinęło się w wapieniach górnojurajskich na dwóch szczelinach o biegu SW-NE. Końcowa komórka ma charakter mytego pod ciśnieniem kotła eworsyjnego. Również korytarz wejściowy posiada kulisty przekrój, świadczący o powstawaniu w warunkach freatycznych, typowych dla strefy wywierzyskowej. Na ścianie komórki zachowały się resztki polew i draperii.
Schronisko jest ciemne w końcowych częściach obu korytarzyków.
Przy otworze występuje skąpa flora w postaci mchów i wątrobowców.

Obiekt był zapewne znany wcześniej.

Został zinwentaryzowany przez K. Kowalskiego (1951) pod numerem 466 jako „Schronisko Małe w Ostrężniku”. Wg Kowalskiego „namulisko piaszczysto-gliniaste zostało wybrane do głębokości około 0,5 m, zapewne w poszukiwaniu kalcytu. Nie widać w nim kości ani zabytków.”
Dokumentację opracował M. Czepiel na podstawie pomiarów, sporządzonych w dniu 07 stycznia 2001 r. przez M. Czepiela i D. Lisonia. Dane zaktualizował J. Zygmunt (2009 r.).
Plan opracował M. Czepiel.

Kowalski K. 1951 (plan, opis); Jaskinie Wyżyny Częstochowskiej 2011b (plan i opis inwentarzowy).

Czepiel M., Zygmunt J. 2001 (dokumentacja).