Do kamieniołomu tego można dojść kierując się z mostu na Białej Lądeckiej w Trzebieszowicach, drogą biegnącą z Trzebieszowic przez Romanowo Górne do Waliszowa Nowego.

Otwór wejściowy był w kształcie owalu, o rozmiarach 1,2x0,6 m, prowadził do studzienki rozdwajającej się na głębokości 2 m. Zachodnie rozgałęzienie (o średnicy około 0,3 m) miało dno na głębokości 4,5 m, i pokryte było odłamkami skał. Stąd ciasny korytarzyk opadał pod kątem około 4° w kierunku północno-wschodnim (dalsza część była niedostępna). W miejscu rozgałęzienia, wschodnia część studni wejściowej przechodziła w stromy i niski korytarz, zapadający najpierw ku wschodowi, a po kilku metrach ku północnemu wschodowi, pod kątem około 50°. W południowej ścianie korytarza znajdowała się wnęka o rozmiarach 0,8x1,2 m i wysokości 1,7 m. Główny korytarz, na głębokości 6,5 m, zamykało przewężenie (wysokość około 30 cm). W tym miejscu korytarz zwiększał swą wysokość do ok. 7 m. Za przewężeniem znajdował się pionowy próg (wys. ok. 1,5 m), za którym w kierunku północno-zachodnim kontynuowała się dalsza część jaskini. Niestety, niedostępna do zwiedzania z powodu ciasnoty. Spąg korytarza pokrywał rumosz skalny, pochodzący ze zniszczenia stropu podczas robót górniczych i budowlanych. Nie stwierdzono przepływu powietrza. W salce, przed przewężeniem w końcowej części korytarza, były niewielkie ilości gliny, przemieszanej z materiałem skalnym. Szczegółowe badania nie były prowadzone. Światło dzienne dochodziło do salki znajdującej się przy końcowym przewężeniu jaskini.

Otwór jaskini został odsłonięty w sierpniu 1974 r., podczas prowadzenia robót ziemnych pod fundamenty nowo budowanego zakładu przeróbczego kamieniołomu Romanowo.

Pomiary w jaskini wykonał T. Rojek w dniu 31 sierpnia 1974 r. Pierwszy plan jaskini opublikował M. Pulina i zaproponował jej nazwę. Jaskinia została zasypana w roku 1974, podczas trwającej rozbudowy zakładu. Dane zaktualizował A. Szynkiewicz w 2014 r. Współrzędne geograficzne skorygowano w 2020 r.
Plan opracował T. Rojek.
 

Pulina M. 1977 (plan jaskini); Jaskinie Sudetów 1996 (opis i plan pod nr S-1.4ex); Stefaniak K., Bieroński J. 2009 (dane morfometryczne, wykaz badań, literatura).