Od parkingu obok pętli autobusowej przy Szpitalu Morskim w Gdyni-Redłowie idziemy drogą asfaltową w kierunku E, a następnie drogą żwirową do dolinki rozcinającej w tym miejscu wysoczyznę. Dolinką w dół, do podstawy klifu. Przed plażą należy skręcić w lewo (na N) i po około 100 m dochodzimy do wylotu kolejnej dolinki; w jej dnie znajdują się studzienki kanalizacyjne, wystające około 1 m nad powierzchnię terenu. Dolinką tą w górę. Otwór jaskini znajduje się w lewym (orograficznie) zboczu, około 30 m od wylotu dolinki i około 8 m nad jej dnem.

Jaskinię tworzy korytarz o szerokości 1,5 do 2 m i wysokości około 1 m, z krótką boczną odnogą na lewo od otworu wejściowego. Korytarzyk opada w dół i zwęża się, by na końcu rozszerzyć się w salkę o wysokości około 2 m. W salce znajdował się tunelik, o średnicy około 15 cm i długości 40 cm, który zapewne powstał przy czynnym udziale jakiegoś zwierzęcia.

Jaskinia utworzyła się w mioceńskich piaskach i mułkach kwarcowo-muskowitowych, z gęstymi laminami mułków ilastych oraz wkładką piaszczysto-ilasto-organiczną (miąższości do 0,5 m). Na ścianach korytarza widoczny jest przekrój tych osadów.

Geneza jaskini nie została precyzyjnie określona. Najbardziej prawdopodobna wydaje się hipoteza o związku pierwotnych pustek z przesiąkaniem wód wzdłuż wastewek piaszczystych (zgodnie z ich nachyleniem) w okresach, gdy ich odpływ wąwozem był tamowany np. osuwiskami zboczy wąwozu. Wody przesiąkały od zbocza wąwozu w kierunku klifu morskiego i powodowały rozmywanie słabo zwięzłego osadu postępujące od miejsca wypływu w głąb masywu. Współczesna rzeźba jej korytarzy (w tym brak otworu wylotowego) jest efektem wtórnych obrywów stropu (Urban i in. 2007).

Dno stanowi luźny piasek. Jaskinia jest w głębi ciemna. Zimą jej głębsze partie są cieplejsze niż przyotworowe. Stwierdzono w niej zimujące nietoperze - pojedyncze osobniki nocka rudego (Myotis daubentonii) i nocka Natterera (Myotis nattereri) (Ciechanowski, Jarzembowski, 1999).

Od 1995 r. prowadzone są w jaskini obserwacje nietoperzy (Ciechanowski, Jarzembowski 1999).

Jaskinia była znana i odwiedzana od dawna, o czym świadczyły śmieci i butelki zalegające wewnątrz. O jej istnieniu dowiedzieli się członkowie Sopockiego Klubu Taternictwa Jaskiniowego w połowie lat 80-tych XX w.

 

Pod koniec 1997 r. otwór jaskini został zasypany, następnie jednak otwór odkopano i jaskinia była dostępna dla uczestników 39. Sympozjum Speleologicznego w 2005 r. (Bartoszewski i in. 2005). Opis jaskini sporządzony na podstawie informacji zawartych na stronie internetowej SKTJ oraz plan wg R. Paternogi (zmieniony i uzupełniony) zostały opublikowane w inwentarzu „Jaskinie Niżu Polskiego” (1998). Dane zaktualizował J. Urban (2009 r.).
Plan wg. R. Paternogi.

Jaskinie Niżu Polskiego 1998 (opis, plan); Baryła J. 1999b (wzmianka); Ciechanowski M., Jarzembowski T. 1999 (opis, plan, temperatura, nietoperze); Paternoga R. 1999 (opis); TTG 1999 (opis); Jarzembowski T. i in. 2000 (krótki opis, nietoperze); Bartoszewski D. i in. 2005 (opis, plan); Baryła J. 2005 (wzmianka); Urban J. i in. 2006 (geneza); Urban J. i in. 2007 (geneza, plan, przekrój, fot.).