Dane szczegółowe jaskini
| Nazwa | Czarcie Okna |
| Inne nazwy | |
| Nr inwentarzowy | NP-05 |
| Region | Niż Polski |
| Współrzędne WGS84 | λ: 15°10′45,62″, φ: 53°03′28,53″ |
| Gmina | Barlinek (gm. miejsko-wiejska) |
| Powiat | myśliborski |
| Województwo | zachodniopomorskie |
| Właściciel terenu | Skarb Państwa | Barlinecko-Gorzowski Park Krajobrazowy |
| Podstawa ochrony | Rezerwat przyrody "Skalisty Jar Libberta" |
| Ekspozycja otworu | NE |
| Pozostałe otwory | 2 - ku S. |
| Wysokość bezwzględna [m n.p.m.] | 95 |
| Wysokość względna [m] | 3 |
| Głębokość [m] | 0 |
| Przewyższenie [m] | 0 |
| Deniwelacja [m] | 0 |
|
Długość [m]
w tym szacowane [m]
|
3
|
| Rozciągłość horyzontalna [m] | |
| Położenie geograficzne | Schronisko znajduje się w charakterystycznej "dziurawej" skałce, usytuowanej w pobliżu dna Wąwozu Trzech Skałek. |
| Opis drogi dojścia do otworu |
Najdogodniejsze dojście (około 0,6 km na E) prowadzi od miejscowości Równo, położonej około 7,5 km na NNW od Barlinka.
|
| Opis jaskini |
Schronisko stanowi niewielką pustkę pod górną, stropową częścią skałki i otwiera się na zewnątrz czterema oknami różnej wielkości. Skałka zbudowana jest z czwartorzędowych piaskowców gruboziarnistych i zlepieńcowatych, przekątnie warstwowanych. Stanowi tzw. formę twardzielcową i utworzyła się w wyniku działania erozji wodnej oraz procesów zboczowych, modelujących wąwóz. Schronisko jest efektem selektywnego wietrzenia piaskowców o zróżnicowanej zwięzłości. Schronisko jest widne i suche; nie posiada własnego mikroklimatu. Skałka, w której się znajduje, szczególnie od strony N, jest porośnięta przez mchy (Brachythecium populeum, B. rutabulum i Plagiomnium rostratum), które dochodzą do granicy otworów. Wewnątrz nielicznie występują glony, tworząc miejscami sinozielony nalot. Obserwowano tam również pajęczyny. |
| Historia badań |
Nazwa "Czarcie Okno" odnoszona była do skałki, w której znajduje się schronisko (Kucharski 1981). Samo schronisko opisane zostało po raz pierwszy w inwentarzu „Jaskinie Niżu Polskiego” (1998), krótko również w artykule dotyczącym skałek rezerwatu (Urban 1999a). Nazwa rezerwatu pochodzi od nazwiska niemieckiego botanika W. Libberta, który w okresie międzywojennym (1928-1933), zajmował się florą i roślinnością doliny Płoni i jej otoczenia (Bacieczko, Agapow 1992). Skałki w wąwozie były chronione od 1990 r. jako pomnik przyrody nieożywionej, a po utworzeniu tam rezerwatu (1995 r.), znalazły się w jego obrębie. |
| Historia eksploracji |
Schronisko opisane po raz pierwszy w inwentarzu „Jaskinie Niżu Polskiego” (1998). |
| Historia dokumentacji |
Inwentaryzację i pomiary przeprowadzili: J. Baryła i J. Urban 12 sierpnia 1998 r., uaktualnił Jan Urban, 2009 r. |
| Zniszczona, niedostępna lub nieodnaleziona | Nie |
| Literatura |
Kucharski E. 1981 (opis skałek i ich nazwa); Bacieczko W., Agapow L. 1992 (opis rezerwatu i wzmianka o skałkach); Jaskinie Niżu Polskiego 1998 (opis, plan); Baryła J. 1999b (wzmianka); Baryła J. 1999c (wzmianka); Urban J. 1999a (wzmianka); Urban J. 1999b (wzmianka); Baryła J. 2005 (wzmianka).
|
| Materialy archiwalne |
|
| Autorzy opracowania | Janusz Baryła, Jan Urban |
| Redakcja | Jerzy Grodzicki |
| Stan na rok | 2013 |
| Grafika, zdjęcia |
plan
|