Z drogi Kaczorów-Wojcieszów, na wysokości przystanku PKS Wojcieszów Górny skręcamy w ku wschodowi, w kierunku nieczynnego kamieniołomu na południowo-zachodnim zboczu góry Miłek. Mijamy, po prawej stronie urwisko kamieniołomu i wchodzimy do wysokiego lasu bukowego. Idziemy dalej dawną ścieżką spacerową, oznakowaną grubą, stalową liną, wrośniętą miejscami w pnie drzew. Dalej posuwamy się dawną drogą transportową prowadzącą zakosami w partie podszczytowe, na przełęcz między kulminacjami Miłek-Cisowa. Od przełęczy skręcamy na południe. Idąc wzdłuż wierzchołka "skalnego muru", po około 300 m w południowym zboczu napotykamy charakterystyczny tunel "skalny most". Skręcamy w lewo i po kilkudziesięciu metrach w grupie skał Cisowa jest schronisko.

Schronisko jest dwuotworowe. Otwór I ma kształt zbliżony do trójkąta (3,3 m u podstawy, 2,2 m wysokości). Otwór II skierowany bardziej na wschód jest owalny, o średnicy ok. 3 m. Schronisko to tunel skalny o długości 3-3,5 m, wysokości 2 m i szerokości 2,4 m. Na wprost otworu II jest wymyte zagłębienie (nisza), o wymiarach 1,7x1,3 m, z charakterystycznym marmitem. W tunelu i wejściach leżą liście buczyny.
Schronisko powstało w kambryjskich marmurach.
Całość ciepła i sucha, może stanowić osłonę dla zwierząt.

Namulisko było rozkopane przez L. Zotza w 1935 r., jeszcze dziś przekop jest dobrze widoczny. Przy otworze pod warstwą gruzu o grubości 0,30-0,40 m napotkano dno skalne (Kowalski 1954). Wydobyto tam ułamki ceramiki z XIV w., nieznaczne węgle drzewne i kości zwierząt: jelenia, sarny, lisa i borsuka. Głębiej napotkano grubą warstwę gruzu z humusem i nielicznymi kośćmi fauny współczesnymi i plejstoceńskiej (Erinaceus sp., Eptesicus cf. serotinus, Martes sp., Mustela nivalis, Meles meles, Ursus sp., Glis glis, Sciurus cf.vulgaris, Dicrostonyx gulielmi, Clethrionomys sp., Microtus sp., Pitymus  sp., Apodemus silvaticus, oraz płazy), a także ceramikę wczesnoniemiecką. Znaleziona fauna mięczaków jest zbliżona do współczesnej. Głębiej, pod wspomniana warstwą leżał gruby, zgliniony less, wymieszany z gruzem wapiennym i kośćmi: Equus sp., Meles meles, Vulpes vulpes, Vulpes sp., Cricetus cricetus, Lemmus lemmus, Dicrostonyx gulielmi div. gen. et sp., Ochotona sp., Lepus sp., Rana temporaria, Bufo sp.). Granice między warstwami były niewyraźne, stąd w zespole faunistycznym górnej warstwy występowanie gatunków plejstoceńskich, zaś w dolnej współczesnej fauny ślimaków. W zagłębieniu dna była widoczna czerwona glina (typu terra rosa), ale bez zabytków. Między warstwami 2 i 3 znaleziono 2 krzemienie bez wyraźnych śladów obróbki.
Z początkiem lat 90-tych T. Wiszniowska z uniwersytetu Wrocławskiego podjęła kompleksowe badania osadów w jaskiniach sudeckich, mające na celu rewizję dotychczasowych wniosków, uporządkowanie starych i pozyskanie nowych materiałów wykopaliskowych.

Schronisko zostało zbadane i opisane przez L. Zotza w 1935 r. (Zotz 1939). Kowalski (1954) opublikował plan i opis schroniska. Aktualną dokumentację sporządzili R. Kondratowicz, R. Żurek, H. Zyzańska (Speleoklub „BOBRY”, Żagań), w ramach aktualizacji inwentaryzacji jaskiń Sudetów. Zdjęcia fotograficzne wykonał R. Kondratowicz.
Plan sporządziła H. Zyzańska.

Zotz L. 1939 (opis, wyniki badań); Kowalski K. 1954 (plan i opis); Pulina M. 1977 (wzmianka); Jaskinie Sudetów 1996 (plan i opis pod nr. S-5.6).

Wiszniowska T. i in. 1991 (wyniki badań kompleksowych).