Z Wojcieszowa Dolnego za WZPW, ul. Robotniczą pod wiaduktem kolejowym, mijamy wapiennik i po ok. 500 m dochodzimy do rozdroża. Stąd idziemy w prawo, ok. 300 m. W północnych łomach otwiera się jako pierwszy po prawej kamieniołom Silesia (są tu dwa kamieniołomy, w pierwszym jest wysypisko śmieci). Idąc w lewo, po około 300 m, napotykamy w połowie ściany duży, otwarty, zniszczony, sztuczny otwór, leżący nad piarżyskiem, porośniętym krzewami i brzeziną.

Otwór jest nieregularny i duży, sztucznie zniszczony i spękany, o długości 3,5 m i wysokości od 0,5-1,8 m. Pod i w otworze głazy zabrudzone gliną (terra rossa), 3 m niżej we wschodniej ścianie otwiera się wąska, ale wysoka na 2 m szczelina, którą można przejść do otworu głównego. Całość obrywu ma wymiary 7,0x7,0 m. Za otworem obszerna jaskinia stopniowo zawęża się, kontynuując się w górę stopniowo stromiejąc aż do pionu. Jest częścią starej jaskini, znanej i opisanej przez M. Pulinę (1977).
Kilka metrów od otworu zaczyna się zawalisko, w którym niebezpiecznie i trudno można się próbować przecisnąć (z uwagi na obrywy). Widać tu ślady i próby eksploracji.
Na III poziomie kamieniołomu, prawie dokładnie nad otworem Jaskini Silesia, wśród odłamków skalnych znajduje się otwór o wymiarach 0,3x0,3 m, prowadzący do studzienki (zawaliskowej) i niżej znajdującej się jaskini. Pomiędzy otworem i studzienką stwierdzono kontakt głosowy.
Jaskinia rozwinęła się w marmurach dolnokambryjskich. Szata naciekowa jest zniszczona, wszędzie leżą oberwane głazy, odłamki skrystalizowanego wapienia i resztki nacieków, w spągu występuje glina i resztki namuliska.
Światło dzienne dociera do 6 m w głąb. Lekko zielonkawe ściany są suche, spękane.
W partiach przyotworowych na ścianach występuje nieco mchów.
Jaskinia może służyć jako schronisko dla ptactwa, nietoperze i innych zwierząt, na co wskazują ślady odchodów.

Całość jaskini opracował M. Pulina w 1960 r. Jaskinia Silesia stanowi część środkowego poziomu krasowego, pozostałego po większym systemie krasowym (Pulina 1977).
W górnym horyzoncie (Jaskinia Silesia) stwierdzono 2-metrowej miąższości pokład glin typu terra rossa wraz z odłamkami nacieków kalcytowych oraz osady stokowe. Na niektórych blokach były rozwinięte niewielkie nacieki stalagmitowe. W dolnym horyzoncie skrasowym występują trzy typy osadów i konglomerat dolomitu, fyllitu i paleoporfirów. Sporadycznie spotykano ostrokrawędzisty kwarc. Spoiwo stanowi kalcyt zabarwiony związkami żelaza. Wg M. Puliny rozwój półki krasowej "Silesia" związany jest z okresem formowania się szerokiej powierzchni zrównania leżącej na wys. 500-600 m n.p.m.

Pierwszy opis i plan sporządził M. Pulina (1960). Aktualizację wykonali 26.10.1994 r.: H. Zyzańska i R. Żurek. Dane zaktualizował A. Szynkiewicz w 2014 r. Współrzędne geograficzne skorygowano wg mapy topograficznej (http://mapy.geoportal. gov. pl) w 2020 r.
Plan opracowała H. Zyzańska.

Pulina M. 1960 (plan, opis); Pulina M. 1977 (plan, opis, geomorfologia); Jaskinie Sudetów 1996 (plan i opis pod nr. S-5.29).

Pulina M. 1964 (plan, opis, dane geomorfologiczne).